Δημοσιεύτηκε από: Αλκμήνη Ψιλοπούλου Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015



Πολλοί μύθοι έχουν καλλιεργηθεί για τον δημόσιο τομέα, το ανύπαρκτο κράτος, την διεφθαρμένη δημόσια διοίκηση. Και πάνω σε αυτούς τους μύθους «κάθισε» και κλώσησε το αβγό της η τρόϊκα και τα μνημόνια. Είναι γεγονός ότι η δημόσια διοίκηση και το ελληνικό κράτος είναι ο μεγάλος ασθενής. Όλη αυτή την πενταετία,  το κράτος πρόνοιας, δηλαδή υγεία, παιδεία, ασφαλιστική πρόνοια ξεχαρβαλώθηκαν . Όλα αυτά τα 5 χρόνια, η Ελλάδα μετατράπηκε σε μια τριτοκοσμική χώρα μέσα στην Ευρώπη. Όχι ότι και πριν δεν ήταν έτσι. Ποτέ η Ελλάδα δεν έγινε Ευρώπη. Όμως η αιτία του κακού δεν είναι οι «στρατιές» των δημοσίων υπαλλήλων όπως θέλησαν να τις παρουσιάσουν, επειδή έτσι τους βόλευε, οι κυβερνήσεις των μνημονίων. Το πελατειακό κράτος, όχι μόνον δεν χτυπήθηκε με τα μνημόνια, αλλά γιγαντώθηκε. Η γραφειοκρατία σπάει κόκκαλα. Οι κοινωνικές υπηρεσίες διαλύθηκαν, η αναξιοκρατία αυξήθηκε.  
 Ίσως σήμερα, με την νέα κυβέρνηση, έχουμε ελπίδα να γίνουμε ένα κανονικό ευρωπαϊκό κράτος, κόβοντας τον ομφάλιο λώρο από τους οιωνί προστάτες μας, πατρόνους, πάτρονες αφεντικά και δανειστές μας.

 Ίσως σήμερα υπάρχει μια ελπίδα να ξεπεράσουμε τον νοοτροπιακό ραγιαδισμό μας και να πάμε ένα βήμα παραπέρα από τα κατάλοιπα της τουρκοκρατίας. Ίσως σήμερα έχουμε μια ευκαιρία να αποκτήσουμε ένα κανονικό, δικό μας, αποτελεσματικό και λειτουργικό κράτος, μέχρι να πραγματοποιηθεί, στο απώτερο βέβαια μέλλον, το όραμα του Μαρξ, το κράτος ως μηχανισμός εξουσίας να εκφυλιστεί και να καταργηθεί εκ των έσω…
Η νέα κυβέρνηση έδωσε κάποιες υποσχέσεις, για την υλοποίηση του οράματος ενός κράτους, μιας δημόσιας διοίκησης που θα κάνει αυτό που δικαιολογεί την ύπαρξή της: να υπηρετεί και να προστατεύει όλους τους πολίτες της χώρας.
Για να γίνει αυτό, χρειάζεται μεγάλη τόλμη. Χρειάζεται πρώτα από όλα αλλαγή του Συντάγματος και κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων. Χρειάζεται ανάδειξη της αξιοκρατίας. Χρειάζεται η νέα κυβέρνηση να κλείσει τα αυτιά στους εργατοπατέρες της ΑΔΕΔΥ, που έβαλαν το χεράκι τους για το χάλι που έχουμε στη δημόσια διοίκηση. Και που, πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, πήγαν στον Κατρούγκαλο για να του ζητήσουν προσλήψεις και αυξήσεις!!!
Ο κρατικός μηχανισμός χρειάζεται ριζική ανακαίνιση. Όχι διορθωτικές παρεμβάσεις, αλλά να γίνει αυτό που κάνουν στην Αμερική με τα γέρικα και άχρηστα κτήρια: τα γκρεμίζουν συθέμελα! Ή αυτό που κάνουν σε παλιά παραδοσιακά κτήρια στην Αγγλία: Κρατάνε μόνο την πρόσοψη και γκρεμίζουν-ξαναχτίζουν το εσωτερικό. Είναι ίσως το πιο δύσκολο έργο που έχει να κάνει η νέα μας κυβέρνηση.

Ας δούμε όμως,  πόσο «υπερτροφικός» και «πνιγμένος» από ... στρατιές πλεονάζοντος προσωπικού είναι τελικά ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα. Ας επανεξετάσουμε τα πράγματα, υπό το φως των στοιχείων.
Σύμφωνα με την απογραφή του 2010, απασχολούνται στο Δημόσιο 768.009 άτομα- συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών και των σωμάτων ασφαλείας., εκ των οποίων οι μόνιμοι είναι 636.000.
Για να φουσκωθεί επί κυβέρνησης ΓΑΠ ο συνολικός αριθμός, απογράφηκαν ως δημόσιοι υπάλληλοι κάμποσοι ... φαρμακοποιοί, μηχανικοί, αγρότες, μαγαζάτορες και εν γένει επαγγελματίες που διέθεταν την ιδιότητα του δημοτικού συμβούλου!
Αυτό συνέβη επειδή η απογραφή «έπιανε» όσους είχαν λάβει κρατικό χρήμα, έστω κι αν πρόκειται για τα 30 ή 60 ευρώ που δίνονται ως έξοδα παράστασης στους συνέδρους των δημοτικών συμβουλίων. Κάπως έτσι, με την απογραφή έγινε και ... παραγραφή της επαγγελματικής ιδιότητας μερικών χιλιάδων ανθρώπων. Απογράφηκαν ακόμη και ιδιώτες γιατροί που ήταν συμβεβλημένοι με κάποιο δημόσιο ταμείο.
Συνεχίζοντας για λίγο το «μακροβούτι» στο χρόνο, θα «αλιεύσουμε» ορισμένες αξιοπρόσεκτες δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών- ειδικά ως προς τους συμβασιούχους. Λίγες εβδομάδες πριν από τις εκλογές του 2009, στις 8 Σεπτεμβρίου, ο υπουργός Εσωτερικών Προκόπης Παυλόπουλος δήλωνε στη «Real News» με κατηγορηματικότητα «Ο αριθμός των συμβασιούχων συνεχώς μειώνεται». Μερικούς μήνες αργότερα, ο διάδοχός του Γιάννης Ραγκούσης διαβεβαίωνε: «Οι θέσεις συμβασιούχων είναι μειωμένες κατά 35%» («Το Βήμα», 21 Μαρτίου 2010).
Ο,τι κι αν έλεγαν οι υπουργοί, ο κόσμος βομβαρδιζόταν με τερατώδεις «εκτιμήσεις». Ο αριθμός των συμβασιούχων στα χείλη καθενός γινόταν ... λάστιχο, ενώ ακόμη και οι ωρομίσθιοι συνυπολογίζονταν ως «κανονικοί» απασχολούμενοι στο Δημόσιο.
…Οι εξωφρενικοί αριθμοί άρχισαν πάλι να ακούγονται στις τηλεοράσεις, αλλά και στη Βουλή - με αβάσταχτη ελαφρότητα.
Εν πάση περιπτώσει, οι στατιστικές καταδεικνύουν σημαντική μείωση του αριθμού των υπαλλήλων, ιδιαίτερα μάλιστα μετά τις απολύσεις του 2013. Θα μπορούσε κάποιος να αναρωτηθεί, ενστερνιζόμενος τη «λογική» της τρόικα - κι όχι μόνον αυτής: «Επιτέλους, φθάνουμε, πλησιάζουμε στα επίπεδα της υπόλοιπης Ευρώπης;». Το ερώτημα το καθιστά λογικό η ... περιρρέουσα φιλολογία και άτυπο η πραγματικότητα!
Σύμφωνα με μελέτη που διενεργήθηκε ως τμήμα της Έκθεσης Ανταγωνιστικότητας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκ μέρους ερευνητών του Αυστριακού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών και των Πανεπιστημίων Στρασβούργου και Μαγδεμβούργου,
όπου εξετάζονται - και μάλιστα σε βάθος χρόνου τριών δεκαετιών- 17 ευρωπαϊκά κράτη, η Ελλάδα κατατάσσεται 14η , με ποσοστό υπαλλήλων 11,4%, ελάχιστα πάνω από την Ιρλανδία (11%), την Ολλανδία (10,7%) και τη Γερμανία (10,2%). Πολύ περισσότερους δημόσιους υπάλληλους διαθέτει αναλογικά η Γαλλία (21,2%), αλλά και η Αγγλία (17,8%). Πρώτη είναι η Σουηδία (30%) και δεύτερη η Δανία (29%), δηλαδή - αν αυτό έχει κάποια σημασία- η χώρα την οποία θεωρεί ως πρότυπο ο προηγούμενος πρωθυπουργός μας...
Στην ίδια έρευνα πιστοποιείται ότι οι δημόσιες δαπάνες στην Ελλάδα, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ, ήταν μικρότερες από τις αντίστοιχες των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών.
Σύμφωνα με στοιχεία από τη βάση δεδομένων του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας Laborsta, το ελληνικό ποσοστό των εργαζόμενων στο δημόσιο τομέα επί του συνόλου της απασχόλησης ανέρχεται σε 16% - μεγαλύτερο παρουσιάζουν οι ΗΠΑ και ο Καναδάς. Το αντίστοιχο γαλλικό είναι 26%, το βελγικό 22,5%, το βρετανικό 18.9%. Οι Σκανδιναβοί σταθερά γύρω στο 30%. Βάσει του συγκεκριμένου δείγματος, εάν η σύγκριση περιοριστεί στη δημόσια διοίκηση και εξαιρεθούν από αυτήν οι ένστολοι, τότε το ελληνικό ποσοστό θα υστερεί έναντι του γερμανικού.
Στην  μελέτη των εταιρειών Icap Group και Hay Group, η οποία παραδόθηκε την άνοιξη του 2011 στα υπουργεία Οικονομικών και Εσωτερικών που την είχαν παραγγείλει, τονιζόταν: «Το μέγεθος της απασχόλησης στο δημόσιο τομέα στην Ελλάδα συμβαδίζει με το αντίστοιχο μέγεθος των ανεπτυγμένων οικονομικά χωρών, ειδικά της ΕΕ».
Το πόρισμα των δυο εταιρειών επεκτεινόταν και στο μισθολογικό, αφενός επισημαίνοντας ανισότητες ανάμεσα σε διάφορους τομείς του Δημοσίου, αφετέρου κάνοντας σύγκριση με τα της Ευρώπης: «Η μέση αμοιβή των απασχολούμενων στον Ελληνικό Δημόσιο τομέα είναι χαμηλότερη σε σχέση με τα μέσα ευρωπαϊκά μεγέθη»
Συγκεκριμένα, οι Icap Group και Hay Group γνωστοποίησαν πως στο ελληνικό δημόσιο το 50% του προσωπικού είχε απολαβές μέχρι 1.639 ευρώ μεικτά, καθώς και ότι περιοριζόταν στο 10% το τμήμα των υπαλλήλων που αμείβονταν με περισσότερα από 2.418 ευρώ μεικτά. Όσοι λάμβαναν πάνω από 5.856 ευρώ καταμετρήθηκαν στο 0,4%.
Στο 2012 το ελληνικό κράτος πλήρωσε  σε μισθούς δημοσίων υπαλλήλων το 5,76% του ΑΕΠ και σε τόκους το 7.39% του ΑΕΠ. Το 2015 τα αντίστοιχα ποσοστά προβλέπονταν 4,83% και 9,28%.
Τα συμπεράσματα προκύπτουν αβίαστα. Ήδη έχουμε λιγότερους δημόσιους υπαλλήλους από την υπόλοιπη Ευρώπη- κι ας αφήνει άφωνους πολλούς ... λάτρεις στερεοτύπων η εν λόγω διαπίστωση!
Οι παθογένειες της δημόσιας διοίκησης είναι πολλές, αλλά δεν αφορούν κανένα δυσανάλογα μεγάλο συνολικό αριθμό υπαλλήλων (παρακαλώ, η έμφαση στο «συνολικό»). Τα περί του αντιθέτου τυρβάζοντα κλισέ είναι απλουστευτικά, παραμορφωτικά και εν τέλει λαϊκίστικα. Βολικά, πάντως. Πολλαπλώς βολικά για τις πολιτικές ελίτ και τα κόμματα που έχουν ασκήσει έως τώρα εξουσία.
Γιατί ...βολεύονται;
Πρώτον, διότι έτσι δεν χρειάζεται να απολογούνται για τα - περισσότερα ή λιγότερα, κατά τομέα, περίπτωση ή εποχή- φαινόμενα ελλιπούς οργάνωσης, αναποτελεσματικότητας, κακών ιεραρχήσεων αναγκών, ακόμη και ανεπάρκειας τεχνολογικού εξοπλισμού.
Γιατί να δίνουν εξηγήσεις για το πώς και με ποιο προσανατολισμό κινήθηκαν οι κυβερνήσεις τους; Τα ρίχνουν όλα στους υπαλλήλους οι οποίοι, ακόμη κι αν δεν αφορίζονται συλλήβδην ως τεμπέληδες, αργόμισθοι και διεφθαρμένοι, σίγουρα είναι «υπεράριθμοι». Έτσι τα κόμματα εξουσίας ξεμπερδεύουν με μία εύκολη αυτοκριτική, επειδή διόρισαν. Έφταιγε η ... καλή τους η καρδιά, άντε και λίγη ψηφοθηρία. Ψεκάσαμε, σκουπίσαμε, τελειώσαμε...
Ζούμε στην εποχή της απόλυτης διαστροφής των εννοιών. Αφορίζεται ο «κρατισμός» για να καθαγιάζεται η κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, της οποίας οι μεγαλύτεροι ... αστέρες εκτός των άλλων έχουν κάνει τη φοροδιαφυγή αγαπημένο χόμπι.
Μέχρι σήμερα, θεωρούνταν τεκμήριο «σπατάλης» ακόμη και η στοιχειώδης λειτουργία σχολείων, νοσοκομείων, βρεφονηπιακών σταθμών, μέσων μαζικής μεταφοράς. Με αποτέλεσμα στα νοσοκομεία να φέρνουν γάζες και οινόπνευμα οι ίδιοι οι ασθενείς και στα σχολεία να φέρνουν οι δάσκαλοι χαρτί για τα φωτοτυπικά μηχανήματα και χαρτιά τουαλέτας. Μάλιστα όπως μου έλεγε μια φίλη, η οποία περίμενε μια κάρτα τράπεζας για ένα μήνα, ανακάλυψε ότι στο ταχυδρομείο είχε μείνει μόνον ο διευθυντής, ο οποίος έκανε και την διανομή της αλληλογραφίας! Έτσι εκτονώνονταν η οργή του κόσμου, στην «Ιφιγένεια», το πλήρως καταρρακωμένο δημόσιο, το ανήμπορο να διεκπεραιώσει κοινωφελείς λειτουργίες.
Το «κυνήγι μαγισσών» είχε στόχο να καλλιεργήσει την αυταπάτη που αποτελεί μόνιμο σχέδιο των κρατούντων, με την τακτική του διαίρει και βασίλευε (κάποιοι το λέγαν κοινωνικό αυτοματισμό): «Ο θάνατός σου η ζωή μου». «Αν τσακίσουν τους δημόσιους, ίσως να μη χρειαστεί να πάρουν κι άλλα από εμάς, τους υπόλοιπους». Τις περικοπές στο Δημόσιο τις συνόδευαν ποταμοί κροκοδείλιων δακρύων για το πόσο αδικημένοι είναι οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα. Τελικά σε αυτά τα κροκοδείλια ... ποτάμια πνίγηκε το βιοτικό επίπεδο όλων...

(Πηγή:
  iefimerida.gr)

- Copyright © Touareg Blue -