Δημοσιεύτηκε από: Αλκμήνη Ψιλοπούλου Τετάρτη, 29 Απριλίου 2015




 Διαβάζω στο http://ecoleft.gr (28-4-015) ότι «τη μεγαλύτερη πτώση στο δείκτη ευτυχίας κατέγραψε το 2015 η Ελλάδα, σύμφωνα με παγκόσμια έρευνα μεταξύ 158 χωρών σε όλη την υφήλιο, υποχωρώντας στην 102η θέση», σύμφωνα με την «World Happiness Report 2015». Πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι είναι οι Ελβετοί, ενώ ακολουθούν οι Ισλανδοί, οι Δανοί, οι Νορβηγοί, οι Καναδοί, οι Φιλανδοί, οι Ολλανδοί, οι Σουηδοί, οι Νεοζηλανδοί και οι Αυστραλοί. Δυστυχείς επίσης είναι οι Αιγύπτιοι, οι Ιταλοί και οι Σαουδάραβες».
 Μου φαίνεται πρωτοφανές να είναι ευτυχισμένοι οι βόρειοι λαοί, σε χώρες σκοτεινές, χωρίς ήλιο και θάλασσα, και καλά οι Ελβετοί, οι αυστραλοί και οι νεοζηλανδοί, αλλά οι Σαουδάραβες και οι Ιταλοί, γιατί;
Προφανώς, φταίει η οικονομική κατάσταση. Φταίνε τα ανύπαρκτα και διεφθαρμένα κράτη. Φταίει ίσως η λιτότητα. Πολλοί θα πουν ότι φταίει η φτώχεια. Όμως, υπάρχουν στον Τρίτο Κόσμο πολύ περισσότεροι φτωχοί λαοί από εμάς τους έλληνες και τους ιταλούς. Υπάρχουν λαοί που πεινάνε στην κυριολεξία, λαοί όπου το βασικό επάγγελμα των ανθρώπων είναι η ζητιανιά, λαοί που ξεκληρίζονται από πολέμους, που δεν έχουν φως, νερό, τηλέφωνο, που δεν έχουν τίποτα. Στην πραγματικότητα τα 2/3 του ανθρώπινου πληθυσμού στον πλανήτη, ζει στα όρια της απόλυτης εξαθλίωσης. Γιατί λοιπόν, είμαστε τόσο δυστυχισμένοι; Γιατί, κι εγώ η ίδια, κάποιες φορές νιώθω τόσο δυστυχισμένη;

Πήρα την απάντησή μου, την παραμονή των γενεθλίων μου. Στο σπίτι μου ήρθαν κάποιοι λίγοι φίλοι, όχι όλοι όσοι περίμενα, είχα μαγειρέψει κατσικάκι στο φούρνο με πατάτες και κάποιες άλλες λιχουδιές, οι φίλοι έφεραν κι εκείνοι τις δικές τους νοστιμιές, ήρθε και η σπιτονοικοκυρά μου με τον άντρα της, φέρνοντας τα υπέροχα καλούδια που φτιάχνουν μόνοι τους με τα χεράκια τους, ένα κρασί σκέτο νέκταρ, ένα μπακλαβά αριστούργημα, ελίτσες από τις δικές τους, ένα αλλαντικό πικάντικο που πάει με κρασί ή τσίπουρο. Καθίσαμε όλοι στο στρογγυλό τραπέζι της κουζίνας, στριμωγμένοι γιατί δεν ήταν τόσο μεγάλο, αλλά ως γνωστόν όλοι οι καλοί χωράνε, ήπιαμε, κουβεντιάσαμε, η συζήτηση άναψε, όχι τίποτα σπουδαίες φιλοσοφίες ή πολιτικά ή σοβαρά πράγματα, αλλά για πρόσωπα και γεγονότα της τρέχουσας καθημερινότητας, που συνηθίζουμε κάποιες φορές να σνομπάρουμε. Μιλούσαν για το νησί τους, τη Σύρο, όλα τα πρόσωπα γελαστά και ακτινοβόλα, η σπιτονοικοκυρά μου ιδιαίτερα σαν ήλιος λαμπρός καλοκαιριάτικος. Περάσαμε υπέροχα. Και να φανταστείτε ότι δεν είχα βγάλει τα ασημένια μαχαιροπήρουνα που φυλάω από τα προικιά μου, ούτε τα πορσελάνινα πιάτα, μόνο τα κρυστάλλινα ποτήρια του κρασιού για να συμπληρώνουν τη γεύση του νέκταρ που πίναμε.

Πήρα λοιπόν την απάντησή μου, την οποία στην πραγματικότητα γνώριζα εδώ και καιρό. Ήρθα σ’ αυτό το νησί, πριν από τρία χρόνια, μέτοικος από την Αθήνα, και βρήκα τον παράδεισό μου. Στο «λιτό βίο», που είπε και ο Βαρουφάκης. Ξυπνάω το πρωί, πίνω τον καφέ μου με την ησυχία μου στην υπέροχη καταπράσινη αυλή γεμάτη άνθη και χρώματα, χαζεύω τα πουλιά που πετούν στο γαλάζιο ουρανό, γράφω, έπειτα πάω για μπάνιο, γυρίζω χαλαρωμένη και ελαφριά σαν πουλάκι κι εγώ, το βραδάκι πηγαίνω στην Ερμούπολη για ένα ποτό με φίλους όπου επαναλαμβάνονται συζητήσεις για την καθημερινότητα, καμιά φορά σινεμά με την καλύτερή μου φίλη  ή θέατρο ή κάποιες άλλες εκδηλώσεις, την Κυριακή το πρωί στη χορωδία της Ποσειδωνίας, του χωριού όπου μένω, μια ομάδα ακορντεόν παίζει κάποτε στο μεζεδοπωλείο δίπλα στο σπίτι μου, αγαπώ έναν άνθρωπο που μου προσφέρει κι εκείνος αφειδώς την αγάπη του, είμαι ευτυχισμένη!
Τόσο ευτυχισμένη, από τα μικρά απλά πράγματα ενός λιτού βίου, που δεν θέλω τίποτε άλλο στον κόσμο. Θα μου πείτε, έχω αυτή την πολυτέλεια, είμαι συνταξιούχος, με μια πετσοκομένη σύνταξη είναι αλήθεια, δεν πολυβγαίνω, τσίμα-τσίμα με τους φουσκωμένους λογαριασμούς και τους φόρους, πολλά τα έξοδα, νοίκι, βενζίνες, αλλά είμαι καλά. Δεν μου λείπει τίποτα. Με τα μικρά πράγματα και τις μικρές χαρές της ζωής. Είναι η ευτυχία των μικρών πραγμάτων σε μια χώρα ευλογημένη, μόνο που δεν το ξέρουμε, και μιζεριάζουμε ακούγοντας τις ειδήσεις, κάτι οικονομικούρες που δεν καταλαβαίνουμε αλλά μας φοβίζουν, ότι θα γίνουμε φτωχοί και θα πεινάσουμε, όλος αυτός ο πόλεμος που γίνεται γύρω μας μπαίνει μέσα μας σαν δηλητήριο και μας φαρμακώνει και μας κάνει δυστυχισμένους. Κι όμως, στην πραγματικότητα δεν μας λείπει τίποτα. Είναι η ευτυχία των μικρών πραγμάτων δίπλα μας και δεν την έχουμε δει ακόμα…     

- Copyright © Touareg Blue -