Δημοσιεύτηκε από: Αλκμήνη Ψιλοπούλου Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2015




Όποιος δεν έχει δει την κινηματογραφική ταινία του ’50 με τίτλο «Ace in the hole»( δηλαδή «άσσος στην τρύπα» ή «πιάσαμε λαβράκι» κατά τη δημοσιογραφική διάλεκτο), να το δει. Η ταινία ταιριάζει με τα καθ’ ημάς. Τα δικά μας «λαγωνικά» βέβαια, οι δημοσιογραφίσκοι της συμφοράς, παίζουν ένα πολύ πιο επικίνδυνο παιχνίδι, καθώς θύμα τους είναι ένας ολόκληρος λαός και όχι ένας εγκλωβισμένος μέσα σε μια τρύπα. Δεν έχουν δε, ούτε την ικανότητα του δημοσιογράφου της ταινίας να φτιάξουν μόνοι τους ένα success story, αλλά θέλουν και σεμινάρια. Από ποιόν; Μα, από το ΔΝΤ! Εδώ δεν πρόκειται για λαγωνικά, αλλά για λύκους και για ύαινες.

Ο πρωταγωνιστής λοιπόν της ταινίας, που υποδύεται ο Κέρκ Ντάγκλας, ένας παραπεταμένος δημοσιογράφος, ο οποίος καταλήγει, μετά από αποτυχίες σε μεγάλες εφημερίδες της Νέας Υόρκης, σε μια επαρχιακή φυλλάδα, είναι ο τύπος του «λαγωνικού παπαράτσι», που κυνηγάει τη μεγάλη επιτυχία, το «λαβράκι», ακόμα και σ’ αυτή την εσχατιά της Αμερικής. Ο διευθυντής του τον στέλνει σε ασήμαντα, ανούσια και βαρετά ρεπορτάζ, όμως εκείνος ανακαλύπτει κάποια στιγμή το «λαβράκι». Το «λαβράκι», που γίνεται ο άσσος στο μανίκι του φιλόδοξου δημοσιογραφίσκου, ονομάζεται Λιούι και βρίσκεται εγκλωβισμένος μέσα σε μια τρύπα παλιών στοών σε ένα αρχαίο κοιμητήριο ινδιάνων, καταπλακωμένος από μια κατολίσθηση των τοιχωμάτων του. Ο δημοσιογράφος οσμίζεται το «λαβράκι» και τρέχει επί τόπου, μαζί με τον φωτογράφο, κατεβαίνει στη στοά και κάνει το ρεπορτάζ που θα του δώσει ίσως και το Πούλιτζερ. Στήνει ένα ολόκληρο σκηνικό, καθοδηγώντας τους αφελείς ντόπιους στην… μη διάσωση του ταλαίπωρου Λιούι, ο οποίος περιμένει ματαίως να τον απεγκλωβίσουν οι διασώστες. Οι οποίοι όμως, καθ’ υπόδειξη του δημοσιογράφου, ακολουθούν τον λάθος τρόπο, έτσι ώστε να καθυστερήσει ο απεγκλωβισμός και να στήσει ο δημοσιογράφος την ιστορία που θα τον κάνει διάσημο. Έτσι, στήνει έξω από τη μπούκα της στοάς ένα ολόκληρο σκηνικό, κόσμος και ντουνιάς συρρέει από όλες τις γύρω περιοχές και όχι μόνον, ακόμα και λούνα παρκ, ακόμα και μια μπάντα που φτιάχνει ένα τραγούδι υπέρ του εγκλωβισμένου Λιούι, που γίνεται κάτι σαν λαϊκός ήρωας, μαζί με τον «σωτήρα» του δημοσιογράφο. Η ταινία είναι συγκλονιστική, μέσα στον κυνισμό της, και αναδεικνύει εκείνο το είδος της κυνικής δημοσιογραφίας που βλέπει τους ανθρώπους ως επικοινωνιακά αντικείμενα-ένα είδος που άνθισε και στη χώρα μας ως «κίτρινη δημοσιογραφία». Το τέλος βέβαια δεν είναι happy, αφού ο Λιούι αφήνεται να πεθάνει μέσα στην τρύπα της στοάς, και ο δημοσιογράφος χάνει την ευκαιρία του να γίνει διάσημος.
Η εξέλιξη της κίτρινης δημοσιογραφίας, είναι να σε διδάσκουν  οι μεγαλοκόρακες του ΔΝΤ πώς να παρουσιάζεις την κρίση, έτσι ώστε να αυγαταίνει και να τρομοκρατείται ο κοσμάκης. Το στημένο σκηνικό, το πήραμε χαμπάρι κάπως αργά, καθώς τώρα μόλις βγαίνει στη φόρα όλη αυτή η βρώμα και η δυσωδία των ελληνικών media. Όχι όλοι, αλλά οι περισσότεροι από μας, δεν μασάμε πλέον και δεν βλέπουμε τις ειδήσεις πλύσης εγκεφάλου των κιτρινόμαυρων καναλιών, που κάθε μέρα λένε ψέματα προκειμένου να υπηρετήσουν καλύτερα τα μεγάλα αφεντικά.
Την σχετική καταγγελία περί σεμιναρίων συγκεκριμένων δημοσιογράφων για την κρίση, έκανε ο πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ, Παναγιώτης Ρουμελιώτης καταθέτοντας στην Επιτροπή Αλήθειας της Βουλής για το Χρέος. 
Η Βουλή δια της προέδρου της Ζωής Κωνσταντοπούλου, θα ζητήσει τα ονόματα των «εκπαιδευόμενων» δημοσιογράφων, οι οποίοι, σύμφωνα  με τον κ. Ρουμελιώτη, παρακολουθούσαν «σεμινάρια» στην Ουάσιγκτον για να προβάλλουν τις απόψεις του ΔΝΤ αλλά και της Κομισιόν. Αντίστοιχα «μαθήματα» γινόντουσαν και στην Ελλάδα. 
Επισήμανε δε ότι θα μπορούσε η Επιτροπή της Βουλής να ζητήσει επισήμως να της δοθούν τα ονόματα από τον υπεύθυνο επικοινωνίας του ΔΝΤ, Τζέρυ Ρέϊς.
Η πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου υιοθέτησε την πρόταση και ανέθεσε σε μέλος της επιτροπής να συντάξει το σχετικό αίτημα. Όπως έχει γίνει επίσης γνωστό πολλοί είναι οι δημοσιογράφοι που επικοινωνούν με την ΕΣΗΕΑ απαιτώντας να παρέμβει ώστε να γίνουν γνωστά τα ονόματα των δημοσιογράφων.
Σημειώνεται τέλος ότι μεταξύ άλλων ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης αποκάλυψε ότι η Κριστίν Λαγκάρντ και άλλα ανώτατα στελέχη του ταμείου επικοινώνησαν μαζί του πριν από την εξέτασή του από την επιτροπή για να του… υπενθυμίσουν ότι τα μέλη του ΔΝΤ απολαμβάνουν ασυλία για τις πράξεις τους. (πηγή http://tvxs.gr 16-6-015) «Στην Ελλάδα κάποιοι είχαν αναλάβει, εργολαβικά, στα δελτία Ειδήσεων, να αποκρύψουν ότι το χρέος δεν ήταν βιώσιμο» δήλωσε η πρόεδρος της Βουλής κατά τη διάρκεια της ακρόασης του κ. Ρουμελιώτη.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου έκανε και ονομαστική αναφορά στον δημοσιογράφο Γιάννη Πρετεντέρη, επισημαίνοντας ότι «ακόμη και σήμερα λυσσομανούν για να μην αποκαλυφθεί η αλήθεια σε ό,τι αφορά το ζήτημα του χρέους, και κινητοποιούνται προς την κατεύθυνση της συγκάλυψης, και για αυτό τον λόγο πολεμούν και αυτήν την Επιτροπή».

Μια ακόμη βρώμικη ιστορία

Η δημοσιογράφος Κατερίνα Ακριβοπούλου, όμως, αποκαλύπτει μια ακόμη παρόμοια βρώμικη ιστορία, στο http://www.altsantiri.gr 16-6-015, την οποία αναδημοσιεύουμε:
«Πάλι θα χάσουν τον ύπνο τους οι… υπεράνω πάσης υποψίας -τρόπος του λέγειν, δηλαδή- ευυπόληπτοι δημοσιογράφοι και άλλοι δημοσιολογούντες, που τα χρόνια της βαρβαρότητας έκαναν καριέρα και λεφτά προπαγανδίζοντας την αναγκαιότητα του μνημονίου, διαβάλλοντας τα θύματά του, δηλαδή την κοινωνία, και προβοκάροντας κάθε αντιμνημονιακή στάση και άποψη…
Τους ξέρουμε καλά και, εάν πάνε όλα καλύτερα, θα τους μάθουμε και επισήμως, χωρίς τον κίνδυνο κάποιου «τυχαίου ατυχήματος»…
Μετά τις αποκαλύψεις που έκανε χθες στην Επιτροπή της Βουλής για το Χρέος ο πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ, Παναγιώτης Ρουμελιώτης, η Επιτροπή εξετάζει τις νομικές δυνατότητες, προκειμένου να ζητήσει επισήμως από τον υπεύθυνο επικοινωνίας του Ταμείου, Τζέρι Ράις, την εν λόγω λίστα.
Βεβαίως, δεν είναι η πρώτη φορά που αποκαλύπτεται αυτό το «παιχνίδι».
Τον Ιούνιο του 2010, στην Εξεταστική Επιτροπή για τη Siemens, μεταξύ άλλων, κατέθεσε ως μάρτυρας και ο κ. Γεώργιος Φλέσσας, Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Α.Ε. Civitas. Ανάμεσα στα μέλη της Επιτροπής, ήταν τότε και ο Πάνος Καμμένος, ο οποίος είχε τον εξής διάλογο με τον κ. Φλέσσα:
ΠΑΝ. ΚΑΜΜΕΝΟΣ: Κατ’ αρχάς και απ’ ό, τι έγραψαν, είστε σύμβουλος στην προσπάθεια που κάνει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο να περάσει την καμπάνια για την Ελλάδα;
ΜΑΡΤΥΣ (Γεώργιος Φλέσσας): Να το εξηγήσω και αυτό, κύριε Καμμένο, μιά και με ρωτάτε.
Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ζήτησε από μία εταιρεία που συνεργάζεται στην Ευρώπη και λέγεται Euro RSCG -είναι μία παγκοσμίου επιπέδου εταιρεία δημοσίων σχέσεων και επικοινωνίας- να επιλέξει έναν συνεργάτη στην Ελλάδα, προκειμένου να γίνεται αυτό που λέμε «media monitoring», δηλαδή, να παρακολουθούμε τι γράφουν τα μίντια για τα θέματα τα οποία άπτονται της ατζέντας της Τρόικας -γιατί δεν ήταν μόνο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο- και να γίνεται ένα ημερήσιο report στα αγγλικά. Στο πλαίσιο, λοιπόν, αυτό, μας προσέγγισε η Euro RSCG, με την οποία κάναμε τη συνεργασία.
Και μία πρόσθετη υπηρεσία -η οποία μας ζητήθηκε κάποια στιγμή που οι εκπρόσωποι της Τρόικας, μετά την υπογραφή του μνημονίου, θέλησαν να επικοινωνήσουν με τα Μέσα Ενημέρωσης- ήταν να μας αναθέσουν να πάρουμε τηλέφωνα κάποιους δημοσιογράφους και να τους πούμε να πάνε την τάδε ώρα στη «Μεγάλη Βρετάνια» για να τους μιλήσουν οι άνθρωποι του ΔΝΤ.
Νομίζω ότι δεχθήκαμε και κάποια άλλα αιτήματα από έντυπα, εφημερίδες και τηλεοράσεις που έλεγαν «κλείστε μας ραντεβού να μιλήσουμε με το ΔΝΤ».
Εμείς προωθούσαμε όλα αυτά τα αιτήματα στους ανθρώπους αυτούς –οι οποίοι, δεν ξέρω αν ήταν και όλοι του ΔΝΤ ή τι ακριβώς ήταν, γιατί εγώ δεν τους είδα ποτέ- και αυτοί επέλεγαν ποιον θα δουν και πώς θα τον δουν, κάνοντας τις δικές τους επαφές. Εμείς δεν είχαμε κάποια σχέση.
Αν θυμάμαι καλά, αυτή η συνεργασία διεκόπη πριν από δεκαπέντε περίπου μέρες, διότι θεώρησαν ότι δεν χρειάζονται περισσότερο αυτό το monitoring.
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΜΜΕΝΟΣ: Ήταν, δηλαδή, μέχρι να υπογραφεί το μνημόνιο;
ΜΑΡΤΥΣ (Γεώργιος Φλέσσας): Όχι. Και περίπου δυο εβδομάδες μετά.
Αυτά ειπώθηκαν τότε στη Βουλή (καταχωρισμένα στα πρακτικά), αλλά παρά τις αποκαλύψεις, ουδείς ανησύχησε… Αντιθέτως, απτόητοι, ακάθεκτοι και κυνικοί μέχρι θανάτου, οι «εκπαιδευμένοι» αποδύθηκαν στο έργο του: να αποδείξουν ποιος είναι ο πιο καλός ο μαθητής…
Και δεν ήταν μόνον δημοσιογράφοι. Ήταν όλος αυτός ο εσμός των επαϊόντων που κατέκλυσε τις οθόνες και τα πάνελ διακηρύσσοντας την αναγκαιότητα του ΔΝΤ και του μηχανισμού στήριξης, γρανάζια ενός ανελέητου μηχανισμού που σκότωσε τη χώρα και ταπείνωσε το λαό της.
Οικονομολόγοι, καθηγητές πανεπιστημίου, ειδικοί από το πουθενά εφόρμησαν στη μαζική συνείδηση εφαρμόζοντας στην πράξη τον ορισμό του κυνικού, όπως τον διατύπωσε ο Όσκαρ Ουάιλντ: «Τι είναι κυνικός; Ένα άτομο που γνωρίζει τα πάντα για τις τιμές και τίποτα για τις αξίες»…
Η λίστα των «εκπαιδευμένων» κυνικών είναι μεγάλη. Αριθμεί περί τα 500 άτομα, μπορεί και παραπάνω, και περιλαμβάνει «μπουμπούκια» από όλη τη γκάμα των παραγόντων, που, λόγω της ιδιότητάς τους, μπορούσαν να αρθρώνουν δημόσιο λόγο και άρα να επηρεάζουν την κοινή γνώμη... Από δημοσιογράφους μέχρι καθηγητές, και από καλλιτέχνες μέχρι οργανικούς διανοούμενους…
Άλλοι αποσύρθηκαν από το προσκήνιο και άλλοι προβάλλονται ακόμη, παρότι σημαδεμένοι, μερικοί, από την εκτός ορίων ξετσιπωσιά τους… Τελευταία δε, έχουν μπει στο παιχνίδι και οι αναπληρωματικοί, από τον πάγκο των τσικό…
Αυτή τη βρώμικη ιστορία τη γνωρίζει πολύ καλά και η Πρόεδρος της Βουλής, που «τρέχει» ακάματα και με πείσμα όλες τις Επιτροπές, οι οποίες διερευνούν το έγκλημα εναντίον της χώρας –ένα έγκλημα με φυσικούς αυτουργούς και ανήθικους συναυτουργούς…
Θα δούμε…»

- Copyright © Touareg Blue -