Δημοσιεύτηκε από: Αλκμήνη Ψιλοπούλου Τετάρτη, 24 Ιουνίου 2015



Καμιά φορά κάθομαι μπροστά σε μια λευκή σελίδα και δεν ξέρω τι να γράψω. Είναι όταν κάποιος που αγαπώ είναι μακριά και με πιάνει νοσταλγία, είναι όταν οι πληροφορίες μου γαζώνουν το μυαλό και πέφτουν σαν το χαλάζι ή σαν σφαίρες, πληροφορίες αντικρουόμενες, παράλογες, τη μια στιγμή έτσι την άλλη αλλιώς, είμαστε ένα βήμα για τη συμφωνία, κι έπειτα από ένα λεπτό ένα βήμα πίσω, κάποιοι μας απειλούν με το πιστόλι στον κρόταφο, εικονικοί θάνατοι κάθε μέρα, μέσα ή έξω απ’ το ευρώ, αγαπημένοι άνθρωποι να βρίσκονται εγκλωβισμένοι από μια ζωή που δεν τους ανήκει, από μια ζωή που δεν τη διάλεξαν,
παρότι τίμιοι, καλοί και ηθικοί, και σ’ αυτό το άθλιο πόκερ ή ρώσικη ρουλέτα που παίζεται πάνω από τα κεφάλια τους δεν μπορούν να σκεφτούν τίποτε άλλο παρά μόνο ότι το παιδί τους ανοίγει το ψυγείο και μέσα δεν έχει τίποτα, ότι αύριο τους κόβουν το ρεύμα στο σπίτι, απλήρωτοι ή άνεργοι, ούτε για τσιγάρα, πόσο μάλλον για ευγενείς σκέψεις ή για συναισθηματικές εξάρσεις, μόνο θυμός που δεν ξέρει πού να ξεσπάσει, κάποιος φταίει αλλά ποιος, η αγάπη μια πολυτέλεια, τα καλύτερα όνειρο θερινής νυκτός, και ο ύπνος να μην έρχεται, να τριγυρίζουν στο κεφάλι σου οι αγαπημένοι-φυλακισμένοι σ’ αυτή τη ζωή που δεν τους ανήκει, ο Τσίπρας που πηγαινοέρχεται, που τον έχουν κάνει μπαλάκι, που μας έχουν κάνει μπαλάκι, επειδή τους ανεχτήκαμε τόσα χρόνια, κάποιοι να καλοπερνούν και να τρώνε με χρυσά κουτάλια ενώ οι περισσότεροι να βρίσκονται ανέκαθεν σε παρατεταμένη κρίση, ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ  ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΝΕΧΤΗΚΑΜΕ!
Δεν βγαίνει νόημα. Δεν υπάρχει στοιχειώδης κοινή λογική. Η φτώχεια σταματάει το μυαλό, κι όταν το μυαλό σηκώνει τα χέρια ψηλά, είναι η στιγμή που έχει βγει το πόρισμα της καταδίκης σε θάνατο, αργά ή γρήγορα. Προφανώς θέλουν να ρίξουν την κυβέρνηση, δεν τους ενδιαφέρει, δεν είμαι εγώ απαισιόδοξος, ο κόσμος είναι απαίσιος, όπως είχε πει ο μεγάλος μου δάσκαλος Ζοζέ Σαραμάγου. Δεν υπάρχει  έξοδος απ’ αυτό τον εφιάλτη της ξαγρύπνιας όταν το μυαλό στριφογυρίζει στα ίδια και τα ίδια δηλώνοντας αδυναμία να βρει μια λύση στο γρίφο, και να μη σε αφήνει να κοιμηθείς το βράδυ παρόλο που πέφτεις ψόφιος από την κούραση στο κρεβάτι, γιατί κι οι αγαπημένοι σου άνθρωποι είναι μακριά, τόσο μακριά που ούτε να τους δεις στον ύπνο σου δεν μπορείς, αφού κι ο ύπνος σε αποχαιρέτησε κι έφυγε για αλλού…
Θέλουν να μας τσακίσουν. Έχουν γραπωθεί πάνω στα κεφάλια μας τα όρνεα, και οι σκέψεις δεν έχουν πια καμιά ελπίδα, καμιά θέση, μόνο ένα αέναο βουητό ακούγεται και μια οχλαγωγία, βρισκόμαστε σε πλήρη σύγχυση. Πολιτικές αναλύσεις πάνε κι έρχονται, παράθυρα, ειδήσεις, τηλεόραση, facebook, όμως τίποτα, τίποτα που να έχει σημασία, πέρα από τη μικρή ζωούλα μας που μας την παίρνουν, που βρίσκεται κρυμμένη μόνο σε κάποιες μικρές στιγμές ευχαρίστησης, φιλίας, αγάπης, ανθρώπινης επαφής, κρυμμένη πίσω από ένα χαμόγελο, μια γλυκιά κουβέντα, και την τέχνη.
Ά, ναι, η τέχνη. Το μόνο που μας έχει απομείνει για να μην τρελαθούμε εντελώς. Εκείνα τα μαγικά 30 βιολιά που άκουσα πριν από λίγες μέρες στην Ημέρα του Πατέρα στο Θέατρο Απόλλων, εκείνα τα παιδάκια που τραγουδούσαν στον Άγιο Παύλο-Ποσειδωνία-Σύρος, που μας πρόσφεραν την ψυχούλα τους πάνω σε ένα όργανο, πάνω σε ένα τραγούδι, τα παιδιά κάτω στον κάμπο και η δασκάλα τους η Ελπίδα να προσπαθεί, να μοχθεί για να προσφέρει αυτή την παιδική ψυχούλα, αυτή τη μοιραία στιγμή που η μουσική μας είχε τυλίξει στο μαγικό της υφάδι. Η τέχνη, μόνο αυτή μας μένει για να μην τρελαθούμε, για να αντισταθούμε σ’ αυτό τον εφιάλτη των ορνέων που έχουν πέσει πάνω στα κεφάλια μας.
Ο καιρός είναι ωραίος σήμερα, η θάλασσα, τα χρώματα, ο κήπος, αυτά μας μένουν. Και η αγάπη μας που επιμένει να είναι μέσα μας, παρόλο που το σώμα βρίσκεται μακριά…
Αύριο θα είναι μια άλλη μέρα. Μπορεί να είναι καλύτερη. Στιγμές στιγμές, πότε έτσι, πότε αλλιώς, αλλά πάντα θα λέμε, είμαι ένας άνθρωπος, πότε κλαίω, πότε γελάω, είμαι ένας απλός άνθρωπος μαζί με άλλους απλούς ανθρώπους κι αυτό είναι όλο!
 

- Copyright © Touareg Blue -