Δημοσιεύτηκε από: Αλκμήνη Ψιλοπούλου Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015




Με έναν φίλο μου τσακωνόμαστε συχνά για το κόλλημα των ανθρώπων στο facebook και την αυτιστική προσήλωσή τους στο Ίντερνετ, που τους αφαιρεί τη χαρά της κοινωνικότητας και της συναναστροφής με πραγματικούς ανθρώπους, που έχουν σάρκα και οστά. Το ίδιο έγινε και την ημέρα της Γιορτής του Κολοκυθιού, που πραγματοποιήθηκε στον Φοίνικα. Την ημέρα εκείνη, δηλαδή χθες, ήμουν σε κακή διάθεση γιατί δεν είχα τι να κάνω το βράδυ. Ας κάτσω στο κομπιούτερ μου, σκέφτηκα, αλλά δεν είχα καμιά όρεξη να χαθώ στο απρόσωπο και άχαρο μηχάνημα και στο επαναστατικό κατά τα άλλα εργαλείο του Ίντερνετ, το οποίο ωστόσο εξακολουθεί να παραμένει ένα άψυχο εργαλείο. Ώσπου μια φωνή από το τηλέφωνο με κάλεσε στη Γιορτή του Κολοκυθιού, στον Φοίνικα. Παρόλο που μέχρι πρότινος σνομπάριζα αυτές τις τοπικές γιορτές, πρωτευσιάνα γαρ, είπα εντάξει, μια και δεν έχω τι άλλο να κάνω, ας πάω. Πήρα μια φίλη και γειτόνισσα παραμάσχαλα και πήγαμε. Καλά, κάτσε εσύ στο κομπιούτερ, εγώ πάω να διασκεδάσω, είπα σε έναν φανταστικό διάλογο με τον εαυτό μου-και με τον φίλο μου τον ιντερνετάκια.

Πήγαμε λοιπόν, είπα εγώ δεν θα κάτσω πολύ, είμαι κουρασμένη, έτσι λίγο για να ξεσκάσω. Αλλά αυτό το ξέσκασμα, έγινε τρικούβερτο γλέντι. Κρασάκι, τραγούδι, γέλια και χαρές, ένιωσα άλλος άνθρωπος. Και τι ωραία που ήταν όλα αυτά τα φαγητά, φτιαγμένα από το ταπεινό κολοκύθι! Κολοκυθόπιτες τριών ειδών, κολοκύθια τηγανητά, κολοκύθια με μοσχαράκι κοκκινιστό, το λεγόμενο και εντράδα, κολοκυθοκεφτέδες, κολοκυθομπούρεκα, και άλλα πολλά. Το κλου της βραδιάς, που τελικά από μια ωρίτσα τράβηξε μέχρι τα μεσάνυχτα, ήταν οι χοροί. Συρτός, μπάλος, κόσμος και ντουνιάς στην πίστα, πιασμένοι όλοι χέρι-χέρι να χοροπηδάμε στους ζωηρούς νησιώτικους σκοπούς, «Αρμενάκι», «μες στου Αιγαίου τα νερά», και άλλα πολλά των οποίων δεν θυμάμαι τους τίτλους. Τι ωραία που ήταν! Τι ωραία που είναι αυτά τα γλέντια! Εγώ θα πηγαίνω να χορεύω, όποτε μου δίνεται η ευκαιρία. Κι άσε το φίλο να κάθεται σαν το μαγκούφη στο κομπιούτερ. Άμα του αρέσει και τον ευχαριστεί η αυτιστική αυτή ενασχόληση, εμένα δεν μου πέφτει λόγος. Περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα, που λέει και το λαϊκό ρητό…

Κοιμήθηκα ευχαριστημένη και ζεσταμένη από τα χέρια τόσων ανθρώπων και το μαζικό λίκνισμα στα νησιώτικα. Και ξύπνησα την άλλη μέρα φρέσκια φρέσκια για να πάρω μέρος σε μια άλλη γιορτή, πιο σοβαροφανή, δηλαδή στον καθαρισμό των ακτών λόγω Ημέρας Περιβάλλοντος. Με μια τσουγκράνα ανά χείρας, γάντια και σακκούλες σκουπιδιών, οργώσαμε, πολύς κόσμος, τις παραλίες, Βούλγαρη, Φετουρή, Αγκαθωπές, μαζεύοντας τα σκουπίδια, που ευτυχώς φέτος δεν ήταν πολλά. μετά το τέλος των εργασιών, πήγαμε στο παρακείμενο ταβερνάκι για μια μπύρα και μεζεδάκια. Η χειρονακτική εργασία και η συλλογική κοινωνική δραστηριότητα, ήταν ψυχοθεραπεία, για μια ελίτ διανοούμενη όπως εγώ, που έχω φάει τα μάτια μου στα βιβλία και στα γραψίματα. Ζήτω η κοινωνική δράση που, ευτυχώς, σ’ αυτό το νησί ζει και βασιλεύει. Και χρωστώ μεγάλη ευγνωμοσύνη στον Πρόεδρο του Συλλόγου Ποσειδών Μάρκο Ρούσσο που με κάλεσε, και περιμένω να με ξανακαλέσει, στο τερπνόν μετά του ωφελίμου.

- Copyright © Touareg Blue -