Δημοσιεύτηκε από: Αλκμήνη Ψιλοπούλου Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2015




Η κυβέρνηση Τσίπρα εκλέχτηκε με την εντολή να μείνουμε πάσει θυσία «εντός ευρώ». Στην ελληνική κοινή γνώμη, εγκαταστάθηκε από τότε που μπήκαμε στη ζώνη του ευρώ η πεποίθηση, η πίστη, ότι η ευρωζώνη είναι μια ασπίδα προστασίας και ευημερίας του λαού μας, και με αυτή την πεποίθηση-μύθο τον οποίο καλλιέργησαν οι αμαξηλάτες της οικονομικής ευρωπαϊκής ελίτ μπήκαν στην ευρωζώνη και οι στερημένες από δημοκρατικά και υλικά αγαθά χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, οι ηγεσίες των οποίων είναι σήμερα οι πιο σκληροί υποστηρικτές των πολιτικών λιτότητας. Οι χώρες αυτές είναι σαν αδαή μικρά παιδιά. Όπως ήμασταν κι εμείς στις απαρχές της ζώνης του ευρώ. Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Ο ελληνικός λαός, μέσα από τα βάσανα του Ταντάλου, προσπαθώντας να φτάσει τους καρπούς της ευημερίας και το νερό της αφθονίας, είδε την πίστη του  να τον προδίδει, καθώς οι καρποί και το νερό, ολοένα και ξεμάκραιναν. Και μείναμε πεινασμένοι και διψασμένοι, πιο στερημένοι από ποτέ.
 Ο μύθος της ευρωπαϊκής ευημερίας σήμερα έχει ξεθωριάσει κι έχει δώσει τη θέση του αρχικά στην απογοήτευση κι έπειτα στην πικρή διαπίστωση ότι αυτή η Ευρώπη που είχαμε ονειρευτεί, όνειρο ήτανε και πάει. Ο λαός μας, μέσα από το πικρό ποτήρι που πίνει εδώ και πέντε χρόνια, ιδιαίτερα μάλιστα μέσα σε αυτούς τους έξη βασανιστικούς μήνες της διαπραγμάτευσης, ωρίμασε απότομα.
Σήμερα, αυτή η «προστατευτική» ζώνη του ευρώ, μοιάζει με βρόχο που απειλεί να μας πνίξει. 
Ο κοσμάκης πλέον, ιδιαίτερα οι παραγωγικές ηλικίες των πενηντάρηδων, αλλά και μεγάλο μέρος των πιο ηλικιωμένων, δεν ενδιαφέρεται για την παραμονή μας «πάσει θυσία» στην ευρωζώνη, συνειδητοποιώντας με οδυνηρό τρόπο ότι πρόκειται για μια κλίκα τοκογλύφων που στραγγαλίζουν τους πιο αδύναμους λαούς, για μια ολιγαρχία που σαν αρπακτικά προσπαθούν να μας κατασπαράξουν. Και λένε, δεν μας ενδιαφέρει, ας φύγουμε από το ευρώ, κι ας πάμε και στη δραχμή κι ότι θέλει ας γίνει, αφού έτσι κι αλλιώς δεν έχουμε φράγκο στην τσέπη. Ένας κύριος σε ένα κανάλι, ερωτώμενος αν θέλει ευρώ ή δραχμή, απάντησε χαρακτηριστικά: «Το πρόβλημα της Ελλάδας αυτή τη στιγμή, δεν είναι αυτό. Είναι η ανεργία και η ανέχεια». Με μια φράση τα είπε όλα αυτός ο κυριούλης.

Ίσως λοιπόν έχει έρθει η ώρα του Σχεδίου Β, ή plan B. Το οποίο θα έπρεπε η νέα αριστερή κυβέρνηση να είχε ήδη καταρτίσει, και ελπίζω να το έχει ήδη έστω μέσα στα συρτάρια της. Γιατί πάντα σε στιγμές κρίσης, είναι απαραίτητο να έχεις στα συρτάρια σου τις εναλλακτικές σου λύσεις, τα εναλλακτικά σου σχέδια, και όχι μόνο ένα αλλά όσο περισσότερα μπορείς. Και να απαντάς στο ερώτημα, «αν γίνει αυτό, εκείνο ή το άλλο, μπορώ να κάνω το Α, το Β, το Γ…». Οι εναλλακτικές λύσεις και τα εναλλακτικά σχέδια είναι τα μοναδικά εργαλεία σωτηρίας και διεξόδου από τα όποια αδιέξοδα.

Ο Κώστας Λαπαβίτσας, ήταν ο πρωτεργάτης της άποψης περί Σχεδίου Β΄. Παλαιότερα μάλιστα, οι απόψεις του είχαν επηρεάσει τον πρώην πρόεδρο του ΣΥΝ Αλέκο Αλαβάνο, ο οποίος δημιούργησε έναν νέο πολιτικό φορέα υπό τον τίτλο «Σχέδιο Β΄». Βέβαια, ο φορέας αυτός απέτυχε να αγγίξει την κοινή γνώμη, ίσως επειδή τότε που παρουσιάστηκε δεν ήταν το κατάλληλο timing και όπως είναι γνωστό, στην πολιτική το timing παίζει τεράστιο ρόλο.
Ο Αλαβάνος, επιπλέον, έκανε το λάθος να αποχωρήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ, και να περιθωριοποιηθεί πολιτικά, αντί να ενταχθεί στον ΣΥΡΙΖΑ και να παλέψει από μέσα για την άποψή του. Σε αντίθεση με τον Κώστα Λαπαβίτσα, που έπραξε το αντίθετο. Σήμερα λοιπόν, ως βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ο Λαπαβίτσας κάνει την παρέμβασή του, στο κατάλληλο timing. Μια παρέμβαση που μοιάζει με φάρμακο, αν και ισχύει εδώ η παροιμία, «αχρείαστο νάναι»… Αχρείαστο ξεαχρείαστο, καλό είναι να υπάρχει στο «φαρμακείο» μας, για κάθε έκτακτη περίσταση.

Ο Λαπαβίτσας λοιπόν με άρθρο του στον  Guardian, καλεί τον Αλέξη Τσίπρα να επανεξετάσει την στρατηγική του σε σχέση με το ευρώ.
«Η Ελλάδα εκβιάζεται. Η έξοδος από την ευρωζώνη είναι η διέξοδος» είναι ο εύγλωττος τίτλος του άρθρου, στο οποίο ο γνωστός για τις θέσεις του υπέρ της ρήξης οικονομολόγος και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ τονίζει ότι στόχος των δανειστών είναι η πολιτική ήττα της αριστερής κυβέρνησης.
«Πριν από λίγες ημέρες η ελληνική κυβέρνηση υπέβαλε ένα κατάλογο προτάσεων ελπίζοντας να ξεπεραστεί το αδιέξοδο με τους θεσμούς» γράφει , προσθέτοντας: «Το πακέτο είναι σίγουρα αποπληθωριστικό σε μια στιγμή που η ελληνική οικονομία βρίσκεται και πάλι στο κατώφλι της ύφεσης. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα συμβάλει στη συρρίκνωση της παραγωγής και την αύξηση της ανεργίας τη διετή 2015-16, ιδίως αφού υπάρχει μικρή προοπτική να υπάρξει αντιστάθμιση με ένα επενδυτικό πρόγραμμα που να χρηματοδοτείται από την ΕΕ. Είναι μια σημαντική υποχώρηση από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ…
…Προς γενική έκπληξη, η απάντηση των «θεσμών», υπό την ηγεσία του ΔΝΤ, ήταν να απαιτήσει ακόμη σκληρότερα μέτρα για την επίτευξη των ίδιων στόχων. Εάν οι απαιτήσεις αυτές ικανοποιηθούν, η κυβέρνηση δεν θα είναι καν σε θέση να ισχυριστεί ότι έχει μετατοπιστεί μέρος της αυξημένης φορολογικής επιβάρυνσης από τους εργαζόμενους και τους φτωχούς.
«Για την Ελλάδα ως σύνολο, η προοπτική να επιτευχθεί μια συμφωνία σε αυτή τη βάση θα ήταν απλά φρικτή. Η χώρα θα αναγκαστεί να υιοθετήσει σκληρά μέτρα λιτότητας που θα υπαγορεύονται από τους δανειστές, χωρίς καμία ρεαλιστική πιθανότητα σημαντικής ελάφρυνσης του χρέους, ή ενός σημαντικού επενδυτικού προγράμματος. Οι θεσμοί για άλλη μια φορά προσπαθούν να επιβάλουν τις πολιτικές που έχουν αποτύχει παταγωδώς από το 2010, προκαλώντας τεράστια συρρίκνωση του ΑΕΠ, τεράστια ανεργία και μαζική πτώχευση. Θα ήταν μια εθνική καταστροφή συνοδευόμενη από την πλήρη ταπείνωση της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.
Για εκείνους που βλέπουν την Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς ροζ γυαλιά, δεν υπάρχει καμία έκπληξη σχετικά με τη στάση των δανειστών. Η ΕΕ και η ευρωζώνη συγκεκριμένα είναι φερέφωνα της λιτότητας... Οι δανειστές έχουν αναγκαστικά αντιρρήσεις για την άρση της λιτότητας στην Ελλάδα, και φαίνεται να πιστεύουν - ανόητα - ότι η λιτότητα «δουλεύει». Επιπλέον, είναι πρόθυμοι να επιβάλει μια πολιτική ήττα σε μια αριστερή κυβέρνηση που τόλμησε να αμφισβητήσει το ευρωπαϊκό status quo. Η Ευρώπη έχει επιδείξει ένα σκληρό και κυνικό πρόσωπο προς την Ελλάδα, όποια λάθη κι αν έχει ενδεχομένως κάνει η ίδια η Ελλάδα.
Το πραγματικό ερώτημα είναι, θα προσχωρήσει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτές τις έκτακτες απαιτήσεις; Προτίθεται να υποκύψει στον εκβιασμό; Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές τον Ιανουάριο του 2015, με μια στρατηγική που υποσχέθηκε να άρει τη λιτότητα και να φέρει ριζικές αλλαγές στην Ελλάδα, με τη χώρα εντός της ευρωζώνης. Πίστευε ότι η ισχυρή δημοκρατική εντολή της θα τη βοηθούσε να επιτύχει στις σκληρές διαπραγματεύσεις με τους δανειστές. Η πραγματικότητα έχει αποδειχθεί ότι είναι πολύ διαφορετική καθώς οι δανειστές έχουν χρησιμοποιήσει το πλαίσιο της ευρωζώνης για να δημιουργήσουν μια έλλειψη ρευστότητας και χρηματοδότησης που έχει παραλύσει την ελληνική πλευρά. Ταυτόχρονα, τόσο οι δανειστές και οι εγχώριες δυνάμεις που επιθυμούν να συνεχίσουν με τις πολιτικές της λιτότητας - συμπεριλαμβανομένων, ως επί το πλείστον, τους πλούσιους και τις οικονομικές ελίτ - κινδυνολογούν ξεδιάντροπα περί ενός Grexit. Απέναντι στη δύναμη του χρήματος, η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ ξηλώνεται.
Η Ελλάδα και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έχει πλέον έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με την αδίστακτη πραγματικότητα της ευρωζώνης. Για να κρατήσει τη χώρα στη νομισματική ένωση, οι δανειστές απαιτούν ότι θα πρέπει να υποκύψει στον εκβιασμό και να αποδεχθεί τις πολιτικές που θα οδηγήσουν σε εθνική παρακμή. Η ελληνική κοινωνία θα αντιμετωπίσει τη χαμηλή ανάπτυξη, υψηλή ανεργία, παγιωμένη φτώχεια και τη μετανάστευση νέων με προσόντα, όπως έχει δείξει η εμπειρία των τελευταίων πέντε χρόνων…
…Υπάρχει μια εναλλακτική διαδρομή για την Ελλάδα, που θα περιλαμβάνει την έξοδο από την ευρωζώνη. Η έξοδος θα απαλλάξει τη χώρα από την παγίδα του κοινού νομίσματος, επιτρέποντάς της να εφαρμόσει πολιτικές που θα μπορούσαν να αναζωογονήσει την οικονομία και την κοινωνία. Θα ανοίξει μια εφικτή διαδρομή που θα μπορούσε να προσφέρει νέα ελπίδα, ακόμη και αν αυτό συνεπάγεται σημαντικές δυσκολίες προσαρμογής κατά την αρχική περίοδο.
Η επιλογή εναπόκειται εν τέλει στον ελληνικό λαό. Παρά τις συχνές αναφερόμενες δημοσκοπήσεις που προφανώς δείχνουν ισχυρή υποστήριξη στην ευρωζώνη, η πραγματικότητα είναι ο θυμός και η απογοήτευση μεταξύ των εργαζομένων, των φτωχών και της ρημαγμένης μικρομεσαίας τάξης. Αυτά είναι τα κοινωνικά στρώματα που θα μπορούσαν να βάλουν τη χώρα σε μια διαφορετική τροχιά ανάπτυξης με κοινωνική δικαιοσύνη. Στο πλαίσιο αυτό, εναπόκειται στον ΣΥΡΙΖΑ να επανεξετάσει τη στρατηγική του και να προσφέρει φρέσκια ηγεσία στον ελληνικό λαό. Μέσα στις επόμενες ημέρες ενδεχομένως να γίνει μια σημαντική παρέμβαση από την ισχυρή Αριστερή πλατφόρμα. Η Ελλάδα χρειάζεται γρήγορα ένα δημόσιο διάλογο και αναμόρφωση της πολιτικής. Η χώρα έχει τη δύναμη να επιβιώσει και θα το κάνει».
http://tvxs.gr 26-6-015

- Copyright © Touareg Blue -