Δημοσιεύτηκε από: Αλκμήνη Ψιλοπούλου Σάββατο, 18 Ιουλίου 2015



Της Αλκμήνης Ψιλοπούλου

Η ιστορία της αριστεράς στη χώρα μας είναι μια πονεμένη ιστορία. Την οποία έχουμε ζήσει εκ των έσω, ως εργαζόμενοι του Γραφείου τύπου του ΣΥΝ, πριν γίνει ΣΥΡΙΖΑ, όπου οι τάσεις κυριαρχούσαν, πριονίζοντας με την γλώσσα της Βαβέλ τον εκάστοτε ηγετικό πυρήνα του κόμματος αυτού, που ξεκίνησε με 2-3%, έγινε 5% και τέλος έγινε κυβέρνηση με 35%.
Είναι πασίγνωστο ότι μέσα στο DNA της αριστεράς, είναι εγγεγραμμένη με μεγάλα μελανά γράμματα, η λέξη ΔΙΑΣΠΑΣΗ.
Ένας τέως πρόεδρος του ΣΥΝ, μας είχε πει πριν από πολλά χρόνια, «πρόσεξε μη σε φάνε τα πιράνχας», αναφερόμενος στις τάσεις του ΣΥΝ που είναι καταστατικά κατοχυρωμένες και που τον πριόνισαν τελικά κι εκείνον, όπως και τους επόμενους. Διάσπαση πρώτη, ΚΚΕ εξωτ.-ΚΚΕ εσωτ. Εν μέσω Χούντας. Διάσπαση δεύτερη, αποχώρηση «ανανεωτικών» από τον ΣΥΡΙΖΑ και δημιουργία νέου κόμματος, της ΔΗΜΑΡ. Διάσπαση τρίτη, αυτή που συντελείται σήμερα, αυτή της «Αριστερής πλατφόρμας». Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ο πρωθυπουργός της Αλέξης Τσίπρας, κάθεται πάνω σε καμένη γη.
Μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου και την ανάληψη της κυβέρνησης από αυτόν-της κυβέρνησης, αλλά όχι της εξουσίας-ακολούθησαν όλα αυτά τα γεγονότα που γνωρίζει όλη η Ελλάδα, ξενυχτισμένη, αγχωμένη, ανασφαλής, με το πραξικόπημα Σόιμπλε, τη μεγάλη μάχη στις Βρυξέλλες, το ΟΧΙ 40 βουλευτών στην συμφωνία, την ασύμμετρη απειλή της φωτιάς που μαίνεται απ’ άκρη σ’ άκρη σε ολόκληρη τη χώρα.
Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, χόρεψε μόνος με τους λύκους στις Βρυξέλλες, και, κατά τη γνώμη μας, νίκησε. Τώρα χορεύει με τα πιράνχας μέσα στο κόμμα του και απειλείται με τη μεγάλη ήττα.
Η συμφωνία είναι κακή. ΟΚ. Οι διαφωνούντες σκίζουν τα μνημόνια, στη φαντασία τους βέβαια, ενώ ο λαός μίλησε στο δημοψήφισμα με 60% να λέει ΟΧΙ. Όχι, σε τι; Στο ευρώ; ΟΧΙ. Στο grexit; ΟΧΙ. Πίσω από αυτό το ΟΧΙ, κρύβεται ένα μεγάλο ΝΑΙ: Στην κυβέρνηση της αριστεράς και στον Αλέξη Τσίπρα.
Το διακύβευμα που αναδύεται τώρα, μετά την καταψήφιση της συμφωνίας από τους 40 και το ρίξιμο στον Καιάδα του πρωθυπουργού από το ίδιο του το κόμμα, από την ίδια τη μήτρα που τον γέννησε, είναι αν πράγματι αυτό το κόμμα ήταν ικανό και είχε τη βούληση να κυβερνήσει ή αν επιθυμεί να ξαναγυρίσει στην αντιπολίτευση, εσαεί διαμαρτυρόμενο, μη αναλαμβάνοντας ευθύνες, και εδώ μιλάμε για τις ευθύνες απέναντι σε έναν ολόκληρο λαό, και όχι απέναντι στα οργανωμένα μέλη και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.
Η κομματοκρατία στην Ελλάδα έχει ρίξει τη χώρα στα βράχια. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, πολύ πριν από την κρίση, έχουμε ένα κράτος που αφαιμάσσεται από τα δύο κόμματα που κάθονταν στους θώκους της εξουσίας, διοργανώνοντας τρελά πάρτι σε βάρος των παραγωγικών και υγειών δυνάμεων αυτής της χώρας, αφήνοντας πίσω τους την καμμένη γη της διαφθοράς και της λαμογιάς. Άλλαξε η κυβέρνηση, αλλά αυτή η κομματοκρατία είναι ακόμη εδώ. Πριν, η κομματοκρατία των Σαμαροβενιζέλων. Τώρα η κομματοκρατία των Λαφαζαναίων. Οι «σύντροφοι» της δραχμής, σκίζουν τα ιμάτιά τους κατά της συμφωνίας, ρίχνοντας τον πλέον λαοφιλή ηγέτη που γέννησε αυτή η χώρα, στο πυρ το εξώτερο.
Οι συνιστώσες, το κόμμα, το κράτος, οι πολίτες, είναι ένας γριφώδης συνδυασμός, ένας γόρδιος δεσμός, που καλείται να λύσει ο Αλέξης Τσίπρας. Μόνος του; Όχι. Πίσω από αυτόν στοιχίζονται οι πολίτες αυτής της χώρας. Οι οποίοι στην τελευταία δημοσκόπηση δείχνουν τα εξής αποκαλυπτικά, όπως αναφέρει η Εφημερίδα των Συντακτών:
«Το 73% θέλει το νόμισμα της χώρας να παραμείνει το ευρώ (το 66% όσων ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ και το 92% όσων ψηφίζουν Ν.Δ.), έναντι του 20% που επιθυμεί την επιστροφή στο πάλαι ποτέ εθνικό νόμισμα, τη δραχμή, την οποία επιλέγουν το 26% όσων ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ και το 5% όσων ψηφίζουν Ν.Δ., σύμφωνα με την δημοσκόπηση για λογαριασμό της «Εφ.Συν.»
Με σχεδόν διπλάσιο ποσοστό, 42,5%, έναντι 21,5% της Ν.Δ., προηγείται ο ΣΥΡΙΖΑ στην πρόθεση ψήφου δημοσκόπησης της εταιρείας PALMOS ANALYSIS, που δημοσιεύει σήμερα η «Εφημερίδα των Συντακτών».
Παρά την υπογραφή της επαχθούς συμφωνίας, φαίνεται πως αν γίνονταν αύριο εκλογές, εκτιμάται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα κατακτούσε την αυτοδυναμία στη Βουλή με 164 έδρες.
Η Ν.Δ. στην εκτίμηση ψήφου καταγράφει ποσοστό 21,5% (και 58 έδρες), ενώ τρίτο κόμμα είναι το Ποτάμι με 8%. Η Χ.Α. ακολουθεί με 6,5%, το ΠΑΣΟΚ με 6,0%, το ΚΚΕ με 5,5%, ενώ ο κυβερνητικός εταίρος, οι ΑΝ.ΕΛΛ. βρίσκονται ακριβώς στο όριο εισόδου 3%.
Αλλωστε το 70% των ερωτηθέντων φέρεται να τάσσεται υπέρ της συμφωνίας με σκληρούς όρους (το 63% όσων ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ και το 89% όσων ψηφίζουν Ν.Δ.), ενώ υπέρ της εξόδου από το ευρώ και της χρεοκοπίας τάσσεται το 24%.
Φυσική συνέπεια μοιάζει κατόπιν αυτών ότι το 73% θέλει το νόμισμα της χώρας να παραμείνει το ευρώ (το 66% όσων ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ και το 92% όσων ψηφίζουν Ν.Δ.), έναντι του 20% που επιθυμεί την επιστροφή στο πάλαι ποτέ εθνικό νόμισμα, τη δραχμή, την οποία επιλέγουν το 26% όσων ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ και το 5% όσων ψηφίζουν Ν.Δ.»
Φυσικά, η κομματοκρατία και η συνιστωκρατία εντός του ΣΥΡΙΖΑ, δεν τα βλέπει αυτά, κλεισμένη μέσα στα τείχη των γραφείων της Κουμουνδούρου, τυφλή και κουφή, εκτός πραγματικότητας, με φαντασιώσεις παρωχημένες που επιβιώνουν ως βρικόλακες από την εποχή της σοβιετικής επανάστασης, ευαγγελιζόμενοι τσιτάτα του  Λένιν, τα οποία εξ άλλου ακολουθεί πιστά, ωσάν θρησκεία, το ΚΚΕ.
Έχουμε ζήσει μέσα σε αυτά τα τείχη. Δεν αναπνέεις τον αέρα της κοινωνίας, δεν οσμίζεσαι τη μυρωδιά της ανέχειας των συμπολιτών σου, μια και είσαι ένας απλός υπάλληλος, που στοιχίζεται μέσα στο μαντρί του, έστω και αν αυτό το μαντρί είναι χτισμένο με καλές προθέσεις, επαναστατικές, υπέρ του λαού, υπέρ του κινήματος, υπέρ του σοσιαλισμού, αλλά μακριά, πολύ μακριά από την σκληρή πραγματικότητα.
Διότι ο Λαφαζάνης και όλα τα κομματικά μέλη και στελέχη που κόπτονται για την ιδεολογία, για την αντιμνημονιακή πολιτική, κλπ., βάζουν το κόμμα πάνω από το κράτος και πάνω από τους πολίτες, πάνω από το λαό στο όνομα του οποίου ορκίζονται. Διότι ο Λαφαζάνης και όλα τα κομματικά μέλη και στελέχη που βρίσκονται μέσα στο μαντρί, δεν κινδυνεύουν να τρώνε πέτρες και μαρούλια, αν εφαρμοστούν τα σχέδιά τους, ούτε το παιδί τους θα γυρίσει να τους πει «μπαμπά, το ψυγείο είναι άδειο», ούτε θα μείνουν άνεργοι ποτέ, ούτε και θα συναντήσουν ποτέ πρόσωπο με πρόσωπο το γκρίζο πρόσωπο της ανεργίας.
Στη ζωή, υπάρχει ένας νόμος που λέει ότι μπορείς τη δυσκολία να την αναποδογυρίσεις και να την κάνεις ευκαιρία. Που λέει ότι υπάρχουν δύο όψεις σε κάθε νόμισμα. Που λέει ότι απέναντι στο φόβο, υπάρχει η μάχη ή η φυγή. Που λέει ότι για να αποφασίσεις σωστά πρέπει να βλέπεις ολόκληρη την εικόνα και όχι ένα κομμάτι της. Το κόμμα, δεν μπορεί να δει ολόκληρη την εικόνα. Δεν μπορεί να δει ότι οι αναταράξεις που έφερε το ελληνικό ζήτημα με τη διαπραγμάτευση και τη συμφωνία, αλλάζουν την εικόνα σε ολόκληρη την Ευρώπη και τον κόσμο, ότι τα γεγονότα των «ιουλιανών» αλλάζουν τους συσχετισμούς, απομονώνουν τον γερμανικό άξονα, ενώνουν τους λαούς και σύντομα και τις κυβερνήσεις του ευρωπαϊκού νότου, και ότι το σχέδιο Β του Σόιμπλε με το οποίο συντάσσονται, παρά τις φιλολαϊκές τους προθέσεις οι σύντροφοι της Αριστερής Πλατφόρμας και τα μέλη του κόμματος, μπορεί τελικά να μην περάσει.
Έτσι λοιπόν, σύντροφοι της άλλης πλευράς, οφείλετε να βγείτε από τα κομματικά σας τείχη. Να δείτε ότι αυτή η χώρα δεν μπορεί να συνεχίσει να βαδίζει με το βήμα του αραμπά, όταν ο υπόλοιπος κόσμος πετάει με δορυφόρους. Ότι δεν μπορεί με ένα ντου στο χρηματιστήριο να επιβιώσει ο λαουτζίκος τον οποίον λέτε ότι υπηρετείτε. Ότι οι ιδεολογίες δεν τρώγονται, ότι οι θρησκείες δεν φέρνουν ψωμί στο φτωχό. Ότι η πείνα και η εξαθλίωση δεν έχει χρώμα, κόμμα, όνομα και θρησκεία. Ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις, παρά μόνο η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, με σκληρή δουλειά, με εκσυγχρονισμό, με αλλαγές στο κράτος, το οποίο σήμερα είναι ένα χαοτικό φάντασμα, με αλλαγές στην διαλυμένη παραγωγική μηχανή που σήμερα δεν παράγει ούτε πασατέμπο. Κι όταν με το καλό ορθοποδήσουμε, τότε ας διαλέξουμε ένα σχέδιο για τη ζωή μας και για το μέλλον μας. Μόνο τότε θα το μπορούμε.


    

- Copyright © Touareg Blue -