Δημοσιεύτηκε από: Αλκμήνη Ψιλοπούλου Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2015



Της Αλκμήνης Ψιλοπούλου
 (Αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΑΥΓΗ-στήλη ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ)

Φωτιές και φέτος, όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή. Φωτιές που καταστρέφουν το ανθρώπινο και φυσικό περιβάλλον, φωτιές βαλμένες από ανθρώπινο χέρι. Ως  αιτίες κλασσικά αναφέρονται η απροσεξία και αμέλεια των πολιτών, ο εμπρησμός, οι εργασίες ηλεκτροσυγκόλλησης και άλλες στην ύπαιθρο όταν έχει μποφόρια, και βέβαια το μπάρμπεκιου. Ανθρώπινο είναι το χέρι των πολιτών που, εξ αμελείας, δηλαδή αδιαφορίας, ή εκ προθέσεως, καταστρέφουν τις περιουσίες του διπλανού, του παραδιπλανού, ή του κατοίκου που πάντως μένει σε απόσταση αναπνοής από τον ίδιο.
Εκτός από τους εμπρησμούς, που γίνονται για να «ελευθερωθούν» φιλέτα γης προς εκμετάλλευση από REAL ESTATE εταιρείες, ή και για πολιτικούς λόγους, πράγμα που συνέβη φέτος, το μεγαλύτερο μέρος των λοιπών πυρκαγιών οφείλεται στην εγκληματική αδιαφορία των ίδιων των πολιτών. Οι οποίοι έχουν μάθει να ενδιαφέρονται μόνον για όσα συμβαίνουν μέσα στους τέσσερεις τοίχους του σπιτιού τους, ή το πολύ πολύ στην αυλή τους. Επανειλημμένα μου έχει τύχει, όταν έκανα περιπολίες μαζί με τους εθελοντές της πυροπροστασίας ή αλλιώς πολιτικής προστασίας, να δω σε μια αυλή να ψήνουν παϊδάκια με 8 μποφόρ. Κι όταν τους λές, τις κάνεις άνθρωπέ μου, σου λένε εντάξει, μην ανησυχείς, προσέχω. Η «προσοχή» αυτή βέβαια, δεν εμπόδισε την καταστροφή ενός  μεγάλου μέρους του Εθνικού Δρυμού Σουνίου να γίνει ψητά παϊδάκια για οικοπεδοφάγους, με το μπάρμπεκιου κάποιου ηλίθιου… Κάθε χρόνο τα ίδια. Και το κόστος τεράστιο. Διότι κανείς δεν λογαριάζει το δάσος ως έναν ζωντανό οργανισμό, που χρειάζεται φροντίδα και αγάπη για να επιβιώσει.
Παλιά μέσα στο δάσος  έβλεπες ζωντανά και υγιή δέντρα, αλεπούδες, κουνάβια, πουλιά, αγριοκούνελα, σκαντζόχοιρους, ρυτινοπαραγωγούς και το ξύλινο σπιτάκι του δασοφύλακα. Τώρα είναι μόνο ένα «ωραίο περιβάλλον» για να χτίσει κανένας το εξοχικό του, συχνά παράνομα και αυθαίρετα. Τώρα το δάσος είναι μια ημιθανής φύση, ένα διακοσμητικό φυτό εξωτερικού χώρου για τους προύχοντας που διαθέτουν βίλες μέσα στη φύση.
Η ανθρώπινη παρουσία όλο και ζώνει ασφυκτικά τη φύση που, όπως λένε κλασσικά, κάποια στιγμή εκδικείται. Εντωμεταξύ, όλοι ασχολούνται με την οικονομία, με τις τράπεζες, με την πολιτική κατάσταση, και ουδείς με τους φυσικούς πόρους της χώρας και την προστασία τους. Το δήθεν κράτος, ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε να σώσει ότι μπορεί να σωθεί. Η δασική υπηρεσία μηδενισμένη, η Πυροσβεστική σε μια κατάσταση σαν παράγκα του καραγκιόζη, η πρόληψη ανύπαρκτη. Παρά τα τόσα τεχνολογικά εργαλεία που προσφέρει η εποχή μας.
Τα στοιχεία που δίνει πρόσφατη έρευνα ( Ιούνιος 2015) του Ανδριανού Γκουρμπάτση
Αντιστράτηγου – Υπαρχηγού ΠΣ, ε.α.
για την δασοπροστασία στην Ελλάδα είναι συντριπτικά: Το συνολικό κόστος δασοπροστασίας είναι 357.000.000 ευρώ. Οι δαπάνες καταστολής των δασικών πυρκαγιών είναι το (65%) του συνολικού κόστους δασοπροστασίας της Ελλάδας, ενώ οι δαπάνες της πρόληψης είναι το (35%) αυτού. Τα 34 συνολικά έτη της έρευνας δηλαδή το διάστημα (1981 – 2014) κάηκε συνολική έκταση 16.678.407 στρεμμάτων αγροτοδασικών εκτάσεων και εκδηλώθηκαν συνολικά 51.521 δασικές  πυρκαγιές. Καθημερινά εκδηλώνονται στην επικράτεια κατά μέσο όρο 4 δασικές πυρκαγιές και από αυτές καταστρέφονται 1.394 στρέμματα. Το μέσο κόστος σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου ανά δασική πυρκαγιά είναι 150.000 ευρώ, όταν στις ΗΠΑ το κόστος είναι $ 18.770 δολάρια ή 16.900 ευρώ (9 φορές πιο φτηνό) και στον Καναδά $ 90.360 δολάρια ή 81.300 (2 φορές πιο φτηνό) ευρώ. Από τις δασικές πυρκαγιές χάνουν τη ζωή τους ετησίως περισσότερα από 6 – 7 άτομα, εκ των οποίων το 1 ασχολείται με την δασοπυρόσβεση (ως μόνιμος ή εποχικός).
Τέλος αναρωτιόμαστε τι έχουν γίνει όλες αυτές οι καμένες εκτάσεις που επεκτείνονται κάθε χρόνο; Και πώς μπορεί να σωθεί ότι έχει απομείνει άκαφτο; Τρόποι υπάρχουν. Δεν γνωρίζουμε όμως αν υπάρχει αντίστοιχο ενδιαφέρον και βούληση…

- Copyright © Touareg Blue -