Δημοσιεύτηκε από: Αλκμήνη Ψιλοπούλου Σάββατο, 15 Αυγούστου 2015



Σήμερα γιορτάζουν οι Μαρίες, και είναι πολλές, σε όλο τον κόσμο. Όμως εγώ θυμάμαι δύο, θα τις ονομάσω Μαρία Α. και Μαρία Β. Η ιστορία τους είναι μια ιστορία ανθρωπιάς και αλληλεγγύης στις δύσκολες μέρες που περάσαμε και περνούμε ακόμα. Μου άνοιξαν την καρδιά τους σε ένα καφενείο απέναντι από το νοσοκομείο, πριν από τρία χρόνια, την εποχή της μεγάλης κρίσης.
 
Η Μαρία Α. είναι μητέρα δύο παιδιών, άνεργη, άπορη και ανασφάλιστη. Το αγόρι  της 13 ετών με άσθμα και το κορίτσι 10 με ζαχαρώδη διαβήτη.
«Το κορίτσι μου  είναι ινσουλινοεξαρτημένο, δεν έχει απλώς ζάχαρο, κάνει ινσουλίνες κοντά πέντε την ημέρα. Ήρθαμε στο νοσοκομείο , μου γράψανε κάποια φάρμακα, αλλά μου είπανε ότι αυτά τα φάρμακα που ζητούσα δεν τα έχουν για τον άλφα βήτα λόγο, ότι αυτά τα φάρμακα δεν τα στέλνουν εδώ στο νησί, αλλά στέλνουν κάποια άλλα που είναι παρόμοια ή περίπου τα ίδια, τα οποία όμως δεν κάνουν για την κόρη μου. Δεν μπορεί να αλλάζει συνέχεια ούτε ινσουλίνες ούτε μετρήσεις. Η γιατρός που κουράρει το παιδί μου στην Αθήνα μου έχει πει ότι πρέπει να παίρνει συγκεκριμένα φάρμακα για την ηλικία του, δεν μπορεί να παίρνει οποιαδήποτε ινσουλίνη. Πάω στο νοσοκομείο εδώ και δύο μήνες και για το γιό μου, που παίρνει aerolin και δεν το έχουν σε δίσκους,  ούτε ένα χαπάκι που πρέπει να παίρνει το παιδί…

Η Μαρία Β. είναι μακρινή συγγενής της Μαρίας Α. Έχει παντρευτεί τον πρώην άντρα της Μαρίας Α., αλλά είναι κολλητές. Μάλιστα κρατάει τα παιδιά της Μαρίας Α. στο δικό της σπίτι, όταν εκείνη πρέπει να πάει στην Αθήνα για φάρμακα των παιδιών της. Τα παιδιά της Μαρίας Α., που είναι και παιδιά του άντρα της, τα φροντίζει μαζί με το δικό της παιδί που έχει κάνει με τον πρώην άντρα της Μαρίας Α.
«Αυτά τα φάρμακα επιβάλλονται γιατί έχουν βιβλιάριο πρόνοιας και τα δύο παιδιά, και ούτε η μάνα δουλεύει ούτε ο πατέρας» λέει. Η μικρή έπαιρνε ένα επίδομα απορίας της πρόνοιας και κόψανε και το επίδομα γιατί βγήκε 50% αναπηρία ενώ πρώτα ήταν πάνω από 65%. Αυτό το επίδομα το παίρναμε για μια βοήθεια, να παίρνουμε κάποια έξτρα ινσουλίνη που δεν μπορούμε να τη βρούμε εδώ. Έχει χαρτί απορίας  η μικρή αλλά όχι η μητέρα της».

Μαρία Α.
«Εμείς κάναμε ένσταση στο ΙΚΑ για το κόψιμο του επιδόματος (δείχνει χαρτιά-έγγραφα). Οι αρμόδιοι δεν καταλαβαίνουν, μου λένε εντάξει, το παιδί είναι ινσουλινοεξαρτώμενο αλλά είναι πολλά παιδιά έτσι… Ναι αλλά προχθές είχε το παιδί ένα σοβαρό επεισόδιο, κόντεψε να πεθάνει κι έπρεπε να φύγω για Αθήνα, έβγαζε από το στόμα του αίμα, δεν αισθανότανε τίποτα, έπεσε σε κώμα ουσιαστικά μέσα στον ύπνο του. Ο παιδίατρος είπε ανά 10 λεπτά να κάνουμε μετρήσεις με τις ταινίες, αλλά δεν υπήρχαν στο νοσοκομείο ταινίες, χρησιμοποιούσαμε τα δικά μας που είχαμε, με αποτέλεσμα πάλι εμείς να πρέπει να αγοράσουμε ταινίες».

Μαρία Β.
«Πώς να τα αγοράσει αυτή η κοπέλα; Δεν έχει εισόδημα, καλώς κακώς εμείς βοηθάμε να μπορέσουν να ζήσουνε, δεν πρέπει τα παιδιά να φάνε; Να πληρώνουν και τις ταινίες που το κάθε κουτάκι κάνει 37 και 42 ευρώ;  Έλεος!»

Μαρία Α.
«Ευτυχώς μου δώσανε ινσουλίνη από το ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ, το κοινωνικό φαρμακείο.  Μου τις δώσανε δωρεάν, αλλά επειδή αυτές κολλάνε μου είπαν θα μου βρούνε και άλλο τρόπο, μου είπαν ότι θα μου βρουν και ταινίες. Αλλά το νοσοκομείο, τίποτα. Δεν μου χορηγούσαν, ούτε για το γιό μου για τις εισπνοές, ούτε  για την κόρη μου τις ινσουλίνες, λόγω των οικονομικών προβλημάτων του νοσοκομείου. Έμεινε στο έλεος του Θεού, ένα παιδί 11 χρονών.
Και δεν μπορώ να πάρω ούτε επίδομα ανεργίας γιατί παλιά είχα μαγαζί, ήμουν ελεύθερη επαγγελματίας για τρία χρόνια και δεν δικαιούμαι. Όταν ο γιός μου είχε κάνει αγωγή και μπήκε μέσα στο νοσοκομείο το Νοέμβρη, δεν είχα βιβλιάριο για να μου χορηγήσουν ούτε τα φάρμακα ούτε τη νοσηλεία. Και μου λένε ότι πρέπει να πληρώσω για το παιδί που είναι μέσα 5.000 ευρώ, για νοσηλεία, εξετάσεις, φάρμακα κλπ.  Και μου βγάλανε χαριστικά το βιβλιάριο για το γιό για τρείς μήνες για να καλύψω τα έξοδα της νοσηλείας. Αναδρομική ισχύς λόγω νοσηλείας. Με εξυπηρετήσανε οι κοπέλες στην πρόνοια, δεν μπορώ να πω. Για την κόρη κάνανε μια εξαίρεση και βγάλανε βιβλιάριο για ένα χρόνο, το οποίο όμως λέει δεν ξέρουμε αν θα μπορούμε να σας το ανανεώσουμε. Ούτε για το γιο ούτε για την κόρη. Μου είπαν πρέπει να βρείτε δουλειά, έχω ένα παιδί όμως που ανά πάσα στιγμή μπορεί να του πέσει το ζάχαρο, να πάθει οτιδήποτε, είτε στο σπίτι είτε στο σχολείο. Εγώ βρίσκω δουλειές το βράδυ, δεν μπορώ τη μέρα, κι όπου κι αν έχω ψάξει δεν υπάρχει τίποτα. Τώρα στις 5 του Φλεβάρη είναι να ανέβω Αθήνα, και δεν έχω ούτε λεφτά ούτε τίποτα, ούτε για τα έξοδα του ταξιδιού. Εισιτήρια, ξενοδοχεία, δεν έχω σπίτι στην Αθήνα για να μείνω, αν χρειάζεται να μείνω ένα βράδυ. Το λιγότερο που πρέπει να έχω μαζί μου είναι 200 ευρώ. 
Το παιδί κάνει 5 ινσουλίνες τη μέρα και οι μετρήσεις που μου έχει πει η γιατρός ότι πρέπει να κάνει είναι 6 την ημέρα το λιγότερο. Το κάθε κουτάκι έχει 50 μέσα και θέλει 6 την ημέρα.
Στην Αθήνα έκανα σεμινάρια 15 μέρες για να κουράρω εγώ το παιδί μου, όταν παρουσιάστηκε το πρόβλημα, και τα πλήρωνα. Αλλά έχουν περάσει τόσα χρόνια κι έχω φτάσει στο αμήν».

Μαρία Β.
«Μας είπαν ότι το παιδί δεν διαγνώστηκε εδώ στη Σύρο, μα μπορούσαν να κάνουν διάγνωση εδώ στη Σύρο; Αφού ήταν σε κώμα και το πήρανε με ελικόπτερο. Στο πρώτο συμβάν το πήρανε με ελικόπτερο το παιδί στην Αθήνα. Πριν 5 χρόνια. Δεν ξέραμε αν θα ζήσει ή αν θα πεθάνει. Και το πήγαμε στο Παίδων στην εντατική και σώθηκε.
Κι από κει και πέρα ξεκινήσαμε το Γολγοθά μας.
Τώρα έχουμε σηκώσει τα χέρια ψηλά.
Δεν μπορώ εγώ να φεύγω ξημερώματα για Αθήνα για να παίρνω ινσουλίνες και να έχω όλα αυτά τα έξοδα πάνω- κάτω. Και η μάνα να μου αφήνει τα παιδιά, και να έχω ινσουλίνες στο ψυγείο μου και ταινίες και να αγωνιώ μήπως τελειώσουνε και δε βρίσκω. Έχουμε φτάσει σε σημείο να βάζουμε στο τραπέζι τις ταινίες και να τις μετράμε μην τυχόν και μας λείπουν για να κάνουμε μέτρηση. Κι έτρεχα εγώ για τη χαρτούρα στο ΤΕΒΕ, στις εφορείες, για να βγάλουν αυτό το βιβλιάριο για έξη μήνες και για ένα χρόνο. Τώρα δεν έχουμε πια ταινίες και πρέπει να πάει η μάνα του στην Αθήνα να πάρει. Ή να πάρουμε από ένα φαρμακείο και να χρεωθούμε, και τι θα γίνει, μια ζωή θα είμαστε χρεωμένοι στο φαρμακείο; Και ούτε εγώ είμαι ασφαλισμένη ούτε το παιδί μου, ο άντρας μου έχει ένα ξυλουργείο αλλά δεν έχει δουλειά. Έχω κι εγώ ένα παιδί και με το 20άρικο να πάρουμε γάλατα για τα παιδιά, να πάρουμε φάρμακα…»

Δεν ξέρω τι έχουν απογίνει οι δύο Μαρίες. Ελπίζω να είναι πάντα μαζί στο δρόμο της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς. Ελπίζω ακόμη η ανηφόρα τους στον Γολγοθά να έχει τελειώσει και να έχουν βγει στο ξέφωτο. Σήμερα τιμούμε τις Μαρίες, τις ανώνυμες άγιες, τις ανώνυμες γυναίκες και μητέρες που ανηφορίζουν το δικό τους Γολγοθά. Σήμερα είναι των αγίων και μαρτύρων ανωνύμων γυναικών.  Χρόνια τους πολλά!


- Copyright © Touareg Blue -