Δημοσιεύτηκε από: Αλκμήνη Ψιλοπούλου Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015


1947-Εμφύλιος-εκτοπισμένοι

Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο χώρο της Αριστεράς δεν μπορεί να εκληφθεί ως κεραυνός εν αιθρία. Μοιάζει λίγο με μικρογραφία της χώρας: Δεν μπορούν να συνεργαστούν μεταξύ τους πάνω από ένας άνθρωπος, για να κάνουν μια στοιχειώδη δουλειά. Πόσο μάλλον η Αριστερά, που παράγει συνεχώς μέσα της τον καρκίνο, από την εποχή του εμφυλίου ’44 και μετά. Μια Αριστερά που έχει γαλουχηθεί σε ένα ιδιότυπο βόλεμα μεταξύ ιδεοληψίας και διαμαρτυρίας όπου ο καθένας συναγωνίζεται με τον άλλον για το ποιος είναι περισσότερο επαναστάτης.

Έχω φάει τις σάρκες μου μέσα σ’ αυτή την αριστερά. Δεν θα ξεχάσω τους τρικούβερτους καυγάδες στις Πολιτικές Γραμματείες και στις Κεντρικές Επιτροπές , την αλληλοφαγωμάρα ανάμεσα στις τάσεις, τις συνιστώσες, τις ομαδούλες και τα γκρουπούσκουλα, που ζούσαν μέσα στα τείχη της Κουμουνδούρου πολιτικολογώντας, αερολογώντας, ιδεολογώντας συνεχώς, ζώντας με λίγα λόγια στην κοσμάρα τους. Αναγνωρίζω ότι η Ομάδα Λαφαζάνη, παλιά λεγόταν Αριστερή Πτέρυγα, έπειτα Αριστερή Πλατφόρμα και σήμερα κόμμα «Λαϊκή Ενότητα», διαθέτει στελέχη ικανά και αξιόλογα και δουλευταράδες. Όμως και εκεί, όπως και στις άλλες ομάδες της Αριστεράς, κάποιος ήθελε να είναι αρχηγός. Ήθελε να είναι-και είναι-αρχηγός ο Λαφαζάνης, ο οποίος πριν από πολλά χρόνια, όταν είχε φύγει από τον ΣΥΡΙΖΑ ο Αλαβάνος, ερωτηθείς ανεπισήμως γιατί δεν πηγαίνει μαζί του αφού συμφωνεί με τις απόψεις του, είχε απαντήσει, «τι, να πάω σε ένα γκρουπούσκουλο;». Ο δε Αλαβάνος, ηγέτης του Μετώπου, ερωτηθείς ανεπισήμως  γιατί δεν κατεβαίνει με τον ΣΥΡΙΖΑ τουλάχιστον σαν υποψήφιος βουλευτής, είχε απαντήσει, «εγώ δεν είμαι για βουλευτής, είμαι για αρχηγός κόμματος». Ο Φώτης Κουβέλης, πήρε το «μαγαζί» του και έφυγε αν θυμόμαστε καλά, πριν από τις αυτοδιοικητικές εκλογές, στηρίζοντας εμμέσως την ανάδειξη του ΓΑΠ σε νικητή που του έδωσε και το εφαλτήριο για την εκλογική του νίκη λίγο αργότερα. Πήρε το «μαγαζάκι» του κι έγινε αρχηγός κόμματος, της ΔΗΜΑΡ. Σήμερα οι περισσότεροι δημαρίτες έκαναν το όνειρό τους πραγματικότητα και πήγαν με το ΠΑΣΟΚ της Φώφης.
Ο εμφύλιος αναπαράγεται μέσα στην αριστερά όπως ο καρκίνος μέσα στο άρρωστο σώμα. Ένας καρκίνος που μας αργοπεθαίνει, μέσα στα κύτταρά μας, ιδιαίτερα από τη διάσπαση του ΚΚΕ και μετά. Πρόκειται για ανίατη ασθένεια, που παρά τις εγχειρήσεις και τα  εγχειρήματα δεν λέει να γιατρευτεί. Το μόνο που θα μπορούσε να σώσει αυτή την άρρωστη Αριστερά, που δεν λέει να κοιτάξει κατάματα την πραγματικότητα, είναι να γεννήσει ένα νέο, υγειές σώμα. Ένα σώμα βγαλμένο από την πραγματικότητα, με το βλέμμα του στο τώρα και όχι στο κάποτε. Αυτό το σώμα ξεπρόβαλλε με την ανάληψη της κυβέρνησης της Αριστεράς, της πρώτης στην ιστορία της Ελλάδας και της πρώτης στην ιστορία της Ευρώπης. Όμως το άρρωστο σώμα της παραδοσιακής Αριστεράς, δεν είχε τη δύναμη να αντέξει αυτή την ανατροπή. Δεν άντεχε και δεν ήθελε να κυβερνήσει. Γιατί άλλο είναι να αναλαμβάνεις τις ευθύνες των ψηφοφόρων και συνοδοιπόρων σου αριστερών, του 5%, για να κάνεις διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις, κι άλλο να αναλαμβάνεις τις ευθύνες ενός ολόκληρου λαού 11 εκατομμυρίων.
Βέβαια, άρρωστη είναι και η Ελλάδα,  άρρωστος είναι και ο λαός της. Πλην όμως, ιάσιμος. Η Ελλάδα και ο λαός της δεν θέλησε ποτέ να κάνει μια συγκεκριμένη επιλογή για το τι ήθελε από τη ζωή της. Το «δεν» και το «όχι», δεν είναι επιλογή. Όχι, δεν μου αρέσει αυτό, όχι δεν θέλω αυτό. Ωραία, και τι θέλεις; Ποιο είναι το «ναι» σου; Ποια είναι η θετική σου επιλογή; Ποιο είναι το σχέδιό σου; Ποιοι είναι οι στόχοι σου σαν λαός και σαν χώρα;
Ο λαός μας, δυστυχώς, έχει γαλουχηθεί με αυτό το «όχι», εσαεί διαμαρτυρόμενος παίζοντας συνεχώς το θύμα,  στην πραγματικότητα θύμα της ανωριμότητάς του και των παιδικών του ασθενειών, οι οποίες δικαιώνουν την ρήση του Λένιν για τις «παιδικές ασθένειες του κομμουνισμού». Έχει επίσης γαλουχηθεί στην λογική της αρπαχτής, σαν το σκύλο που τρώει ό, τι του πετάξουν, με κίνδυνο να φάει και τη φόλα. Κι επειδή οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους ταιριάζουν, έβγαιναν τα δύο κόμματα των δύο τζακιών, των δύο οικογενειών, κατά το αμερικάνικο σύστημα του δικομματισμού, μόνο που βέβαια δεν είμαστε Αμερική αλλά Ελλαδίτσα. Τα δύο κόμματα τα οποία μας έμαθαν τη λαμογιά, γιατί, ας μη γελιόμαστε, η διαφθορά είχε ποτίσει σχεδόν ολόκληρο το σώμα αυτού του κράτους κι αυτού του λαού. Μας έμαθαν να λειτουργούμε βουλημικά, με το χρήμα, το χρήμα, τη χλίδα, τη χλίδα, τον δήθεν πλούτο που ουδέποτε μας ανήκε, που ήταν ξένος και που πήγαινε σε χέρια που ουδέποτε είχαν δουλέψει για να τον παράγουν.
Τα χέρια που δούλευαν, λίγα είναι αλήθεια, και τα μυαλά που δούλευαν, λίγα, ελάχιστα, πετάχτηκαν στον κάλαθο της ανεργίας ή μετανάστευσαν σε άλλες πατρίδες και κανένας δεν μιλάει γι αυτούς.
 Και όλα κρατικοδίαιτα. Ακόμα και η αριστερά, γιατί τα περισσότερα στελέχη της ήταν δημόσιοι υπάλληλοι αποσπασμένοι σε κομματικά πόστα και διπλά πληρωμένοι, και από το δημόσιο και από το κόμμα. Αλλοίμονο στους δουλευτές του ιδιωτικού τομέα, που ξεκληρίστηκε και ξεχαρβαλώθηκε από ένα κράτος-παράσιτο, ένα κράτος που, με την ανοχή και της αριστεράς,  έτρεφε όχι  μόνο τον εαυτό του με ξένα κόλλυβα, αλλά και τους επιχειρηματίες του ιδιωτικού τομέα, από τις προβληματικές επιχειρήσεις πολλές από τις οποίες έκλεισαν κατά την πρώτη διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, μέχρι τους μικρούς και μεγάλους εργολάβους με τα εκατομμύρια θαλασσοδανείων που δεν ξεπλήρωσαν ποτέ. Κι επειδή άρρωστος ήταν πάντα στη χώρα αυτή και ο ιδιωτικός-επιχειρηματικός τομέας, δεν υπήρξε ποτέ μια υγιής μεσαία τάξη, αυτή που συνήθως κάνει τις μεγάλες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις στις κοινωνίες. Παρά μόνο, γεννήθηκε μια υβριδική τάξη, αυτή των μικρομεσαίων, που ζούσε με δανεικά κι αγύριστα, χωρίς να παράγει τίποτα, βολεμένη στο δημόσιο ή στον τομέα της παροχής υπηρεσιών, αγύριστα μέχρι που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και ο δανειστής ζητάει πίσω τα λεφτά του και μάλιστα με πανωτόκια.
Λέμε για την ΕΕ. Δεν λέμε όμως ότι τόσα χρόνια, η ΕΕ. ήταν αυτή που μας τάιζε. Με τα 4 ΚΠΣ, τα ΠΕΠ, τον FEOGA, τα ΕΣΠΑ, τις αγροτικές επιδοτήσεις, έπειτα τα δάνεια των μνημονίων κλπ.κλπ. Τι έγιναν όλα αυτά τα δισεκατομμύρια που παρέλασαν από τη χώρα μέσα σε αυτές τις δεκαετίες; Τίποτα. Αέρας κοπανιστός. Πήγαν σε τσέπες των ντόπιων ολιγαρχών που κυκλοφορούν τώρα ανενόχλητοι με σπίτια στο Λονδίνο και με off shore και μαύρο χρήμα στη Γερμανία και αλλού.
Είμαστε ένας λαός, που κλαίμε συνεχώς και γκρινιάζουμε για το χρήμα, γι αυτά που δεν έχουμε, έχουμε καταντήσει να είναι θεός μας το χρήμα, το ευρουλάκι που έχουμε και την ψευδαίσθηση ότι αν γίνει δραχμή θα γίνουμε όλοι πιο πλούσιοι, όπως τις εποχές των παχιών αγελάδων. Έχω βαρεθεί αυτή τη γκρίνια, αυτή τη μεμψιμοιρία, αυτή τη μικροαστική κλάψα για τα ευρουλάκια που χάνουμε εξ αιτίας των μνημονίων και των κακών ξένων, γερμανών κλπ.
 Για να γυρίσει ο ήλιος, σύντροφοι και συμπολίτες, θέλει δουλειά πολλή. Με τις δόξες του παρελθόντος, αριστερού, δεξιού, ιστορικού ή ανιστόρητου, δεν χορταίνει το στομάχι.
Ας βάλουμε κάτω το μυαλό μας που έχει αποβλακωθεί και τεμπελιάσει τόσα χρόνια από την αναδουλειά, ας βάλουμε μετά τα χέρια και την καρδιά μας, να δουλέψουμε, να γίνουμε δημιουργικοί, να βρούμε νέους τρόπους παραγωγής και ανάπτυξης, να επιχειρήσουμε να στήσουμε τη χώρα στα πόδια της. Κι ας σταματήσουν επιτέλους όλα αυτά τα τσιτάτα, η ιδεολογικο-πολιτικολογία  και η ανεδαφική συνθηματολογική ρητορεία. Μέσα ή έξω από το ευρώ, αυτό είναι που πρέπει να κάνουμε. Και μέχρι να το κάνουμε, είμαστε υποχρεωμένοι να ζούμε με ξένα κόλλυβα.

- Copyright © Touareg Blue -