Δημοσιεύτηκε από: Αλκμήνη Ψιλοπούλου Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2015



ΤΗΣ ΑΛΚΜΗΝΗΣ ΨΙΛΟΠΟΥΛΟΥ
 (αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΑΥΓΗ-στήλη ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ http://www.avgi.gr/article/5816950/axiokratia 4-9-015)
Να και μια λέξη που μας είναι σχεδόν άγνωστη, που μάλλον μας ξενίζει. Καλούνται λοιπόν σε πανστρατιά οι ικανότεροι των Ελλήνων για να βοηθήσουν στην ανοικοδόμηση της χώρας. Γνωρίζω ότι η κουλτούρα της Αριστεράς αντιπαθεί την αριστοκρατία, που είναι συνώνυμη με την αξιοκρατία. Αντιπαθεί και την ιδεολογία της Πλατωνικής «Πολιτείας», την οποία θεωρεί αντιδραστική ή και φασιστική. Ας διαβάσουμε όμως προσεκτικά τον αρχαίο φιλόσοφο: «Γι' αυτό λοιπόν και οι άριστοι δεν επιζητούν την τιμή της εξουσίας, ούτε τη θέλουν για να ωφεληθούν χρήματα από αυτήν. Γιατί δεν επιθυμούν ούτε φανερά να παίρνουν μισθό και να τους λένε μισθωτούς, ούτε κρυφά να σφετερίζονται τα δημόσια και να λέγονται κλέφτες· ούτε πάλι την επιζητούν για την τιμή, επειδή δεν είναι φιλόδοξοι. Πρέπει λοιπόν να υπάρχει επιτακτική ανάγκη ή ο φόβος κάποιας τιμωρίας για να το αποφασίσουν να αναλάβουν εκουσίως μιαν αρχή». Συμπληρώνει ακόμα ο Πλάτωνας ότι «η μεγαλύτερη τιμωρία γι' αυτόν (τον άριστο) όταν δεν θέλει να κυβερνήσει ο ίδιος, είναι να κυβερνάται από άλλους χειρότερούς του».1

Αν υπάρχει ένας λαός που έχει βιώσει πικρά το να κυβερνάται από τους χειρότερους, αυτός είναι ο λαός μας. Σ' αυτό τον τόπο, για ιστορικούς λόγους που δεν θα αναλύσουμε εδώ, ανέκαθεν κυβερνούσε η μετριοκρατία. Οι καλύτεροι, οι άριστοι, οι ικανότεροι, οι άξιοι, ρίχνονταν στο πυρ το εξώτερο από τους φελλούς, τα λαμόγια, τους κερδοσκόπους και τους χρηματολάγνους. Σε όλα τα επίπεδα. Από την πολιτική μέχρι την εργασία. Οι καλύτεροι, οι άριστοι, έχουν πάρει τον δρόμο για άλλες πολιτείες και όσοι απέμειναν λουφάζουν από τον φόβο του κοινωνικού εξοστρακισμού. Η μετριοκρατία είναι το κυρίαρχο σύστημα στη χώρα μας. Και δυστυχώς, ακόμα κι εμείς υπηρετήσαμε, ακουσίως ή εκουσίως, αυτό το σύστημα, ισοπεδώνοντας αρχές και αξίες με το πρόσχημα του «λαϊκού». Όλοι είναι ίσοι. Σωστά. Όμως δεν είναι όλοι ίδιοι, ως προς τις ικανότητες.
Σε μια ιδανική πολιτεία και κοινωνία, θα έπρεπε να έχουν όλοι τη δυνατότητα να αναπτύξουν τις δεξιότητες και ικανότητές τους. Πλην όμως αυτό δεν συνέβη ποτέ, παρόλο που ήταν ένα μαρξιστικό όραμα («καθείς σύμφωνα με τις ανάγκες του», αλλά και «καθείς σύμφωνα με τις δυνατότητές του» κατά τον Μαρξ). Το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο που επιβάλλουν οι κυρίαρχες τάξεις στους λαούς ήταν και είναι ένα από τα όπλα της εξουσίας για να ανακυκλώνει την κυριαρχία της. Και από δω απορρέει ο φόβος απέναντι στους «αρίστους», οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να αμφισβητούν με τις γνώσεις και τις ικανότητές τους τους κρατούντες. Έτσι, ο ελληνικός συλλογικός νους υπέστη λοβοτομή, ιδιαίτερα τους καιρούς των παχιών αγελάδων, όπου άπαντες χόρευαν και τραγουδούσαν αμέριμνοι τον χορό της επίπλαστης ευμάρειας και του life style.
Τώρα, ο βασιλιάς είναι γυμνός. Η Αριστερά πήρε την κυβέρνηση, αλλά όχι και την εξουσία. Και δεν γνωρίζουμε πώς μπορούν να κυβερνήσουν οι άξιοι και οι άριστοι αν δεν αλλάξουν οι νοοτροπίες σε όλο το φάσμα της ελληνικής κοινωνίας. Για να έχουμε ένα κανονικό ευνομούμενο κράτος, για να γίνουμε μια κανονική ευνομούμενη χώρα, χρειαζόμαστε μυαλά, αξιοσύνη και σκληρή δουλειά. Όλα τα άλλα είναι φαντασιακά ιδεολογήματα, μακριά από τις ανάγκες της εποχής και της πραγματικότητας.

1 Πλάτων, Πολιτεία, Ι-ΙΙ., [χ.χ.], μετάφραση: Ι.Ν. Γρυπάρης, εισαγωγή, επιμέλεια: Ε. Παπανούτσος Αθήνα, Ζαχαρόπουλος


- Copyright © Touareg Blue -