Δημοσιεύτηκε από: Αλκμήνη Ψιλοπούλου Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2015



Το ντιμπέητ μου φάνηκε σαν να βλέπω μια γυναίκα ζωηρή, αλλά στείρα. Είχε ενδιαφέρον, είχε ζωντάνια, αλλά δεν είχε σασπένς. Τουτέστιν, δεν άκουσα τίποτα καινούργιο από κανέναν από τους δύο. Έγινε διάλογος, για πρώτη έστω φορά, αλλά αυτό δεν αναιρεί το έλλειμμα οραματικού λόγου, αφού φυσικά κανένας έλληνας πολιτικός, μηδενός εξαιρουμένου, δεν έχει κανένα όραμα για τη χώρα. Προφανώς, το μότο «μνημόνιο-αντιμνημόνιο» είναι πλέον ξεπερασμένο, οπότε το διακύβευμα αυτών των εκλογών είναι για το ποιος θα είναι καλύτερος διαχειριστής των όρων της δανειακής σύμβασης, τουτέστιν του νέου μνημονίου. Πολλάκις οι δημοσιογράφοι ρώτησαν τους δύο αρχηγούς, «τι θα κάνετε αν». Είναι η πιο καίρια ερώτηση που έχει τεθεί ποτέ, και τίθεται όχι μόνον από τους δημοσιογράφους, αλλά από όλους του έλληνες.

Δεν πιστεύω αυτό που λένε ότι αυτό το μνημόνιο είναι το χειρότερο από όλα. Δεν πιστεύω σε όλες αυτές τις καταστροφολογίες που κυκλοφορούν για τις επιπτώσεις του νέου μνημονίου. Μάλιστα, ορισμένα από τα μέτρα μου φαίνονται σωστά και δεν άκουσα κανέναν να λέει, για παράδειγμα, ότι το να παίρνει κανείς σύνταξη από τα 40 του με 15 χρόνια δουλειάς, είναι παράλογο και απαράδεκτο, ότι το να παίρνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι ένα σωρό επιδόματα διπλασιάζοντας τον ονομαστικό τους μισθό είναι αδικία προς τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, οι οποίοι δεν μπορούν ούτε να απεργήσουν ούτε να αντιταχθούν στην εργασιακή ζούγκλα την οποία βιώνουν, γιατί ευθύς αμέσως θα βρεθούν στην ουρά των εκατομμυρίων ανέργων, χωρίς φράγκο στην τσέπη.
Υπάρχουν κάποιες λέξεις-κλισέ, που έχουν χρησιμοποιήσει κατά κόρον όλοι οι πολιτικοί που πέρασαν από αυτό τον τόπο, μετά τη μεταπολίτευση: Επενδύσεις και ανάπτυξη. Έπεα πτερόεντα. Κανείς δεν μας έχει πει τι θα αναπτύξουμε, πώς θα το αναπτύξουμε, και για ποιόν θα το αναπτύξουμε. Βέβαια ο Τσίπρας, είπε σε ένα σημείο του ντιμπέητ, ότι δεν πρόκειται κανένας επενδυτής να έρθει να επενδύσει στην Ελλάδα με αυτό το θεσμικό, γραφειοκρατικό, νομικό και φορολογικό μπάχαλο που επικρατεί σε αυτό το δήθεν κράτος. Δεν άκουσα όμως από κανέναν πώς αυτό το δήθεν κράτος που είναι σήμερα ένας ζωντανός νεκρός θα νεκραναστηθεί, πώς θα νοικοκυρευτεί αυτό το χαοτικό σύστημα για να γίνει επιτέλους η Ελλάδα μια κανονική χώρα του ανεπτυγμένου κόσμου, ο οποίος προχωράει με πολλά εμπόδια μεν και δομικές κρίσεις, αλλά ταχύτατα. Κομβικό σημείο, η παιδεία, η έρευνα και η καινοτομία, που θα μπορούσαν να μας κάνουν ένα κανονικό κράτος, αν η δημόσια διοίκηση δεν ήταν ο βρυκόλακας που ρουφάει το αίμα κάθε νέας ιδέας και κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου, καθενός που θέλει να ανοιχτεί σε νέους ορίζοντες, ορίζοντες που η σημερινή κοινωνία ανοίγει διάπλατους, για όσους έχουν τη διάθεση και το ενδιαφέρον να μάθουν, να σκεφτούν, να οραματιστούν έναν κόσμο καλύτερο.
Τι θα κάνουμε; Έχετε καμιά καλή ιδέα παιδιά; Αν έχετε, πείτε την και σε μας, μπας και πάρει μπρος το κάρο που λέγεται Ελλάδα. Πείτε την, κι εμείς ακολουθούμε. Αλλά βέβαια, δεν μπορεί να υπάρχουν νέες ιδέες σε σκουριασμένα μυαλά.
Δυστυχώς ο Τσίπρας, ο οποίος φαίνεται να έχει το know how για ηγέτης, είναι ένας βασιλιάς γυμνός. Κακά τα ψέματα, η αριστερά είναι εγκλωβισμένη στις παλιές της ιδεοληψίες, και το καινούργιο θέλει αρετήν και τόλμην για να φανεί. Θέλει να ξεπεράσουμε  τους λαϊκισμούς, γιατί λαϊκισμός είναι αυτό το αναμάσημα της επαναπρόσληψης των καθαριστριών και των σχολικών φυλάκων, τη στιγμή που το κράτος και η δημόσια διοίκηση είναι σαν την παράγκα του Καραγκιόζη, τη στιγμή που άλλες χώρες έχουν προχωρήσει μίλια μακρύτερα, γιατί παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους λαοί και ηγεσίες και κανονίζουν τα του οίκου τους. Ενώ εμείς εδώ, αρκούμαστε στο να είμαστε χειροκροτητές, μιμητές ή απλοί διαχειριστές αποφάσεων και πράξεων που παίρνονται έξω από μας, γιατί δει δη χρημάτων. Κι έχουμε καταλήξει να μετράμε σαν τους μπακάληδες, τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, πέντε το λαδόξυδο, σε ευρώ φυσικά. Κακά τα ψέματα. Ο εσωτερικός εχθρός, ο παλαιοκομματισμός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μας. Και δυστυχώς είναι  πανταχού παρών, έστω και αν αλλάζει όνομα και χρώμα, κρυπτόμενος σαν τον χαμαιλέοντα μέσα στα μυαλά μας…

- Copyright © Touareg Blue -