Δημοσιεύτηκε από: Αλκμήνη Ψιλοπούλου Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2015




Σύμφωνα με ένα παλιό ρωσικό ρητό: «αγάπα τον γείτονά σου, αλλά χτίσε και φράχτη». (παλιό γνωμικό)
Η αφορμή για να γραφτεί αυτό το άρθρο, μου δόθηκε από μια εκπομπή για το προσφυγικό και για τους φράχτες. Ένας καλός συνάδελφος, ο Γιώργος Καπόπουλος, γνώστης στα διεθνή, έλεγε ότι το στήσιμο φραχτών για να συγκρατήσουν τις προσφυγικές ροές, όπως αυτός στην Ειδομένη, απλά δεν είναι αποτελεσματικοί. Και ανέφερε ότι από τον φράχτη  του Ρίο Γκράντε, που στήθηκε για να ανακόψει το μεταναστευτικό ρεύμα από το Μεξικό προς τις ΗΠΑ,  περνούν κάθε χρόνο 8 εκατομμύρια μετανάστες. Στην Ειδομένη, τα σμήνη των μεταναστών, με γυναικόπαιδα εγκλωβισμένα πίσω από τα συρματοπλέγματα να βιώνουν μια κόλαση κι έναν σύγχρονο μεσσαίωνα, δηλώνουν αμετανόητα:
Ότι κι αν κάνουν, λένε σε πολυάριθμα ρεπορτάζ οι πρόσφυγες και μετανάστες, «εμείς δεν πρόκειται να σταματήσουμε. Δεν γυρνάμε πίσω. Θα περάσουμε μέσα από δάση και βουνά για να φτάσουμε στον προορισμό μας. Καλύτερα να πεθάνουμε εδώ, παρά να γυρίσουμε πίσω».
Οι φράχτες στα σύνορα κρατών και χωρών δεν είναι κάτι καινούργιο. Προϋπήρχαν της σημερινής προσφυγικής κρίσης. Στην νεώτερη ιστορία, ας θυμηθούμε το Τείχος του Βερολίνου, στην πτώση του οποίου η Γερμανία οφείλει την σημερινή οικονομική και  πολιτική της  ηγεμονία. Φράχτες υπήρχαν ακόμα και στον Καναδά, όπως μαρτυρεί η δημοσιογράφος-ερευνήτρια και συγγραφέας Ναόμι Κλάιν, στο βιβλίο της με τίτλο «Φράχτες και παράθυρα», όπου αναφέρει, τον Νοέμβριο του 2000: «Οι εργαζόμενοι μετανάστες γνωρίζουν ότι ενώ μειώνονται τα εμπόδια για το εμπόριο, αυξάνονται τα εμπόδια για τους ανθρώπους». Και παρακάτω: «Η αλήθεια είναι ότι τα εκατομμύρια των μεταναστών δεν φεύγουν από τις χώρες τους για να «ψωνίσουν» μια νέα πατρίδα… Οι άνθρωποι δεν υποθηκεύουν το μέλλον τους ταξιδεύοντας με σαπιοκάραβα, επειδή θέλουν να αγοράσουν κάτι πιο αναβαθμισμένο. Το κάνουν επειδή οι αλλαγές που έχουν συμβεί στις πατρίδες τους τους άφησαν χωρίς δουλειά, χωρίς γη, χωρίς επιλογές. Ενδέχεται οι αλλαγές να οφείλονται σε έναν πόλεμο ή σε έναν τυφώνα. Ενδέχεται όμως να πρόκειται για λιγότερο δραματικές μεταβολές…».

Ταξίδι στη «νεκρή» ζώνη ΗΠΑ - Μεξικό

«Ο φωτογράφος Ερικ Θάγιερ ταξίδεψε στην κομητεία Μπρούκς του Τέξας και την Ρεϊνόζα στο Μεξικό, ερευνώντας τα αυξανόμενα ποσοστά θανάτου λαθρομεταναστών στα σύνορα του Μεξικού με τις ΗΠΑ. Μέσα από μία σειρά φωτογραφιών, από ένα ξενώνα μεταναστών στο Μεξικό και από περιπόλους με την αμερικανική συνοριοφυλακή της Κομητείας Μπρούκς, δίνει μία περιγραφή της επικίνδυνης ζωής των συνόρων.
Το 2012 αστυνομικοί της Κομητείας Μπρουκς βρήκαν 129 πτώματα λαθρομεταναστών, περίπου το διπλάσιο αριθμό από τον προηγούμενο χρόνο και έξι φορές μεγαλύτερο από τον καταγεγραμμένο αριθμό του 2010. Τα περισσότερα από τα θύματα υπέκυψαν στις εξοντωτικές θερμοκρασίες των αγρίων εκτάσεων του νότιου Τέξας.
Πολλοί λαθρομετανάστες, περνώντας αρκετές εβδομάδες διασχίζοντας το Μεξικό και διασχίζοντας τον ποταμό Ρίο Γκράντε, περνούν κάποιες μέρες σε ένα ξενώνα – κρησφύγετο, όπως το Σπίτι του Μετανάστη (Casa del Migrante), στη Ρεϊνόζα του Μεξικού, πριν συνεχίσουν το ταξίδι για την άλλη πλευρά των συνόρων, και πολλοί αγνοούν τους κινδύνους της διαδρομής που ακολουθεί». (Πηγή http://www.naftemporiki.gr16-5-013)

Η πιο επικίνδυνη περιοχή στον πλανήτη

Το ρεπορτάζ που ακολουθεί, δίνει την εικόνα του μέλλοντος, αν η ανεπτυγμένη Δύση επιλέξει την μέθοδο των φραχτών για να ανακόψει το ανεξέλεγκτο προσφυγικό ρεύμα, που αποτελεί το μεγαλύτερο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η τακτική του «πετάω τη μπάλα στο διπλανό οικόπεδο» ή «πετάω τα σκουπίδια μου στην αυλή του γείτονα», τακτική που φαίνεται να ακολουθούν η Αυστρία, η Ουγγαρία, η Τσχία, τα Σκόπια και άλλες Βαλκανικές χώρες, είναι σίγουρο ότι θα δημιουργήσουν καταστάσεις σαν αυτές που περιγράφονται παρακάτω:
«Η κοιλάδα Juarez βρίσκεται στα σύνορα του Μεξικού με το Ελ Πάσο του Τέξας της Αμερικής. Εκτείνεται κατά μήκος του Ρίο Γκράντε και είναι σε απόσταση αναπνοής από το φράκτη των έξι περίπου μέτρων που τη διαχωρίζει από την μεθόριο με τις ΗΠΑ», αναφέρει ένα άλλο δημοσίευμα.

«Βρίσκεται στα ανατολικά της πόλης Σιουδάδ Χουάρες του Μεξικού που κατέχει τον άτυπο τίτλο της πιο βίαιης πόλης στον πλανήτη λόγω των εγκλημάτων από τη δράση των καpτέλ vαpκωτικώv και όπλωv. Τα τοπικά καpτέλ, που εκτιμάται ότι είναι από τις μεγαλύτερες εγκληματικές οργανώσεις στον κόσμο, διακινούν το 50% των vαpκωτικώv προς τις ΗΠΑ. 
Οι παpάνομοι μετανάστες που προσπαθούν στην περιοχή να περάσουν τα σύνορα, αν καταφέρουν να περάσουν τον φράχτη καλούνται να επιβιώσουν στην κοιλάδα Juarez ή "Κοιλάδα του Θανάτου", το πιο επικίνδυνο σημείο στον πλανήτη. Η περιοχή έχει εγκαταλειφθεί πλέον και από την αστυνομία ενώ οι δολοφονίες, οι απαγωγές και οι εξαφανίσεις γυναικών είναι καθημερινό και... συνηθισμένο φαινόμενο.

Ο μέσος όρος δολοφονιών στην ευρύτερη περιοχή είναι 160 δολοφονίες ανά 100.000 κατοίκους ετησίως, σύμφωνα με τις αρχές του Σαν Αγκουστίν, της μόνης πόλης στην περιοχή που έχει αστυνομική παρουσία. Η κοιλάδα κάποτε είχε 60.000 κατοίκους. Σήμερα παραμένουν εκεί μόνο 5.000. Οι υπόλοιποι είτε διέφυγαν είτε έπεσαν θύματα των καpτέλ. Μια ομάδα επαγρύπνησης που είχε συσταθεί από κατοίκους στην περιοχή  το πλήρωσε άσχημα καθώς ο επικεφαλής Manuel Castro βρέθηκε αποκεφαλισμένος.
Χαρακτηριστικό της κατάστασης που επικρατεί  είναι ότι κάθε κτίριο στους κεντρικούς δρόμους έχει τα ρολά κατεβασμένα ενώ η πλειοψηφία των καταστημάτων έχουν εγκαταλειφθεί. Για να αποκτήσει μάλιστα κάποιος πρόσβαση στο φαρμακείο, πρέπει πρώτα να δηλώσει την ταυτότητά του ή την επιχείρησή του στην ενδοεπικοινωνία έξω από τη θωρακισμένη πόρτα που υπάρχει. Παντού αντικρίζει κανείς καμένα ή κατεστραμμένα σπίτια ενώ οι τρύπες από τις σφαίρες σε πολλά σημεία έχουν μείνει για να θυμίζουν τις δολοφονίες... (πηγή http://www.greek-web-tv.com).

Όσο η Δύση δεν θέλει να λερώσει τα χέρια της και να βρωμίσει το λευκό της δέρμα με το γκρίζο των απελπισμένων, το οποίο η ίδια προκάλεσε με την άφρονα κερδοσκοπική πολιτική της, όσο θα προσπαθεί να δώσει τον μουτζούρη στον πιο αδύνατο κρίκο, ο οποίος εν προκειμένω είναι η Ελλαδίτσα, την οποία θέλουν να μετατρέψουν σε αποθήκη ψυχών, υποβαθμίζοντάς την ακόμα παραπάνω και απειλώντας την ότι θα την ξωπετάξουν από την Συνθήκη Σένγκεν, δηλαδή από τη ζώνη των «καθαρών», δημιουργώντας μιαν ακόμα μεγαλύτερη κρίση στην ελληνική κοινωνία από αυτήν που βιώνουμε σήμερα, θα βλέπει το πρόβλημα να διογκώνεται, προκαλώντας νέες ανεξέλεγκτες καταστάσεις και τυφλή βία. Η πολιτική των φραχτών και της φυλετικής καθαρότητας που υποβόσκει από πίσω, θα εκτοξεύει τον  καθαρό φασισμό, και το φανατικό μίσος των κολασμένων, ρίχνοντάς τους στην αγκαλιά της κάθε ISIS και της κάθε συμμορίας που θα προκύπτει εκμεταλλευόμενη την ανθρώπινη απελπισία και την απόγνωση. Έτσι, πάμε κατευθείαν για το χάος και έναν νέο μεσσαίωνα. Αυτόν άλλωστε βλέπουμε στις ντροπιαστικές εικόνες της Ειδομένης και των πνιγμένων βρεφών στις θάλασσες του Αιγαίου.


- Copyright © Touareg Blue -