Δημοσιεύτηκε από: Αλκμήνη Ψιλοπούλου Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2016





Βλέποντας αυτές τις μέρες ένα ντοκιμαντέρ για την Αργοναυτική εκστρατεία, και διαβάζοντας αργότερα τα πολιτικά τεκταινόμενα, τις αγροτικές κινητοποιήσεις, τις κινητοποιήσεις των διαφόρων επιστημονικών ομάδων, των γραβατωμένων αλλά και των ταλαίπωρων εκείνων ελευθέρων επαγγελματιών που ζουν με το μπλοκάκι στο στόμα της ανεργίας ή της ημιαπασχόλησης, εκείνων που σχεδόν χωρίς κανένα εισόδημα καλούνται να προκαταβάλλουν φόρους, εκείνων των νέων που αποφάσισαν να μείνουν στα χωράφια των μπαμπάδων τους και να τα καλλιεργήσουν, καθότι τους είχαν πει ότι η πρωτογενής παραγωγή είναι εκ των ων ουκ άνευ για την επιβίωση των ελλήνων, εκείνων, των βοηθών δικηγόρων, των νοσηλευτών που μοχθούν δίπλα στους μεγαλογιατρούς με τα φακελάκια, εκείνων που βοηθούν την μεγάλη αστική τάξη να πλουτίζει με το αζημίωτο, αφού όπως είναι γνωστό οι μεγαλοδικηγόροι και μεγαλογιατροί δεν κόβουν αποδείξεις, κι αν κόβουν είναι προσχηματικές, παίρνουν 200 και δηλώνουν 50, όλοι το γνωρίζουν από την εμπειρία τους, ενώ οι μικροί καλλιεργητές ενώνονται με τους μεγαλοαγρότες που κάποτε, στις εποχές των παχιών αγελάδων, έπαιρναν τις επιδοτήσεις και κάθονταν στα καφενεία παίζοντας πρέφα, έστελναν δε στις χωματερές τα ροδάκινα για να πάρουν τις ενισχύσεις από τα ευρωπαϊκά κοντύλια, ακούγοντας το περιβόητο ρητό Σόϊμπλε, «είναι η εφαρμογή, ηλίθιε», πετριά στον έλληνα πρωθυπουργό, βλέποντας την «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» στο προσφυγικό να γίνεται μίσος και χολή, μου ήρθε ένας παραλληλισμός του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντός μας.

Μια κυβέρνηση, ένα έθνος, ένας λαός, ανάμεσα σε Συμπληγάδες. Ανάμεσα στη Σκύλα και τη Χάρυβδη. Μια μικρή χώρα κι ένας μικρός λαός, την οποίαν ανέκαθεν εποφθαλμιούσαν οι μεγάλοι, οι δυνατοί. Λόγω στρατηγικής θέσης. Και ποιος δεν ήθελε να κατέβει στην λεκάνη της Μεσογείου, να γίνει κυρίαρχος στη θάλασσα, άρα και στη στεριά; Όλοι. Σε όλο τον ρουν της ιστορίας. Από τους Πέρσες, τους ρωμαίους, τους σταυροφόρους, τους Οθωμανούς, τους Γερμανούς, του Γάλλους, τους Άγγλους, τους Ρώσους, όλοι ήθελαν αυτό το μικρό κομμάτι γης, ίσως το μοναδικό με  τέτοια μακραίωνα και πλούσια ιστορία.
Το ασφαλιστικό, οι φόροι, τα χαράτσια, τα μνημόνια, η αξιολόγηση, οι εξευτελισμοί, οι προσβολές, η κατάφωρη αδικία, μια κυβέρνηση που παραπαίει, που προς το παρόν αντέχει, μέχρι πότε ένας θεός ξέρει, με διμέτωπο και τριμέτωπο αγώνα, έναν με τους μεγάλους ξένους «εταίρους» που είναι προφανές ότι θέλουν να ξεμπερδεύουν μαζί της, έναν άλλον με τους εγχώριους «εφιάλτες», την κομματοκρατία, τις συντεχνίες, τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα, οικονομικά πάντα, αλλά αφού όλοι θίγονται, μικροί και μεγάλοι, πάνε όλοι μαζί. Δηλαδή, οι συνταξιούχοι των 450 ευρώ, μαζί με εκείνους των 2 και 3.000 ευρώ, οι βοηθοί με τους δικηγόρους που παίρνουν αμοιβή 1000 ευρώ το κεφάλι, οι πελάτες των λογιστών και των συμβολαιογράφων που πρέπει κάθε πολίτης να κουβαλά στις πλάτες του ως μεσάζοντες για να αντιμετωπίσει το τέρας της γραφειοκρατίας, που τρέχει όλη μέρα στα γραφεία για να πάρει ή να δώσει ένα έγγραφο, να ψάξει για τα απαραίτητα πιστοποιητικά, μαζί με τους νέους επιστήμονες οι οποίοι αμείβονται με ένα κομμάτι ψωμί μέχρι να γίνουν κι αυτοί «μεγάλοι», οι μεγαλογιατροί με τα φακελάκια μαζί με τις νοσοκόμες που βολοδέρνουν σε διπλοβάρδιες για να φροντίζουν τους αρρώστους ή τους γέροντες, οι μεγαλοαγρότες που έχουν φάει τις επιδοτήσεις και το έχουν ρίξει στις τουριστικές επιχειρήσεις μαζί με τους νέους αγρότες που μοχθούν πάνω στη γη μόνοι τους χωρίς καμία κρατική ή ευρωπαϊκή βοήθεια καθότι η ΚΑΠ καταργήθηκε εδώ και κάποια χρόνια.
Όλοι μαζί, με τον Κυριάκο, τη Φώφη, το Σταύρο, τον Σόϊμπλε, την Λαγκάρντ, τους τσέχους, τους πολωνούς, τους σλοβένους, τους ούγγρους, τους ολλανδούς, τους αυστριακούς, εναντίον της νεαρής αριστερούτσικης κυβέρνησης.
Το καράβι, η νέα «Αργώ», που στο κάτω κάτω δεν πηγαίνει για το χρυσό δέρας των πλούσιων τόπων αλλά απλά θέλει να κάνει το ταξίδι του μέλλοντός της, όποιο κι αν είναι αυτό, να χαράξει τη δική της ρότα, και να μπορέσει κάποια στιγμή να πάψει να απλώνει το χέρι σαν ζήτουλας στους πλούσιους ξένους, κινδυνεύει να συνθλιβεί στις Συμπληγάδες Πέτρες, γιατί «αυτό είναι το σχέδιο, ηλίθιε!». Οι μικροί αγρότες να γίνουν υπάλληλοι σε μεγαλοεταιρείες παραγωγής τροφίμων, ξένοι και δούλοι στον τόπο τους, οι εργάτες των μεγαλοαστών επιστημόνων να πάνε στις ουρές των ανέργων, οι νέοι να φύγουν σε άλλες πατρίδες, η χώρα των αργοναυτών να γίνει μια μικρή έρημος την οποία κάποτε θα αλώσουν μεγάλοι κατακτητές θαλασσοπόροι…
Εκτός αν  οι αργοναύτες αρνηθούν να πνίξουν τους πρόσφυγες που κουβαλούν μαζί τους στην «Αργώ»,  εκτός αν με τη βοήθεια των θεών της ψυχής τους ενωθούν όλοι μαζί, με ανοιχτά πανιά, και σκαντζάρουν τις Συμπληγάδες Πέτρες και σωθούν, σώζοντας τη μικρή τους χώρα και την «Αργώ».
Και για να μην χαθούμε μέσα στους λογαριασμούς του ασφαλιστικού, του φορολογικού, των κενών αριθμών του προϋπολογισμού, των κομματικών, συνδικαλιστικών και άλλων μικροσυμφερόντων, ας ρίξουμε ένα βλέφαρο στην ιστορία μας, της οποίας είμαστε ανάξια τέκνα, ας θυμηθούμε, γιατί όχι, τους 300 σπαρτιάτες που πολέμησαν εναντίον 340.000 περσών, δεν είναι εθνοκαπηλεία αυτό, είναι αγάπη προς την πατρίδα, προς τον τόπο που λέγεται Ελλαδίτσα, που, όπου κι αν πάμε, μας πληγώνει…

Τι ήταν οι Συμπληγάδες Πέτρες

Οι Συμπληγάδες Πέτρες στην ελληνική μυθολογία φέρονταν ως δύο πολύ μεγάλοι βράχοι προ θαλάσσιου στενου (διαύλου), που ενώνονταν και αποχωρίζονταν συνεχώς, έτσι ώστε να ήταν αδύνατο το ασφαλές πέρασμα ενός πλοίου. Το πρώτο πλοίο που κατάφερε τελικά τον ασφαλή διάπλου ήταν το πλοίο «Αργώ» με τους Αργοναύτες, με τη βοήθεια της θεάς Ήρας, πιθανότατα αφού έχασε την πρύμνη του (κατ' άλλους την πλώρη του). Συγκεκριμένα, ο Φινέας συμβούλευσε να αφήσουν πρώτα ένα περιστέρι να περάσει ανάμεσα, όπως και έγινε. Οι βράχοι έκλεισαν πίσω από το περιστέρι, που έχασε μόνο κάποια φτερά της ουράς του, και όταν ξανάνοιξαν, η «Αργώ» πέρασε με τους Αργοναύτες να κωπηλατούν με όλη τους τη δύναμη. Από τότε, οι δύο βράχοι ακινητοποιήθηκαν.
Οι Συμπληγάδες ήταν γνωστές και ως «Πλαγκταί», «Κυανέαι», «Συνδρομάδες» και «Συνορμάδες». Οι Ρωμαίοι τις αποκαλούσαν cyaneae insulae. Ο Όμηρος τις συσχετίζει με τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη, δηλαδή με τον Πορθμό της Μεσσήνης στη Σικελία. Ο Στράβων, ο Ηρόδοτος και ο Ευριπίδης πίστευαν πως ήταν η είσοδος του Βοσπόρου από τον Εύξεινο Πόντο. Ο Πλίνιος, επαναλαμβάνοντας τις απόψεις των προηγουμένων, τις ταυτίζει με τις νήσους Φανάρι, και εξηγεί ότι «η ιστορία οφείλεται στο ότι χωρίζονται από πολύ μικρό διάστημα, ώστε από τους εισερχόμενους στη Μαύρη Θάλασσα που τους έβλεπαν καθέτως φαίνονταν δύο, και μετά, όταν η οπτική γωνία γινόταν λίγο πλάγια, εμφανίζονταν σαν να κινούνται και να ενώνονται σε ένα σώμα». Τέλος ο Λόρδος Βύρων τις αναφέρει ως «κυανές Συμπληγάδες» στις τελευταίες στροφές του ποιήματός του Childe Harold's Pilgrimage.

Ερμηνεία του μύθου

Ο παραπάνω μύθος των Συμπληγάδων, ούτε λίγο ούτε πολύ, φανερώνει πράγματι την αγωνία των πρώτων θαλασσοπόρων που άρχισαν να εκτελούν μεγάλους πλόες σε άγνωστες θάλασσες. Η όλη περιγραφή του μύθου παρουσιάζει σε όλο της το μεγαλείο αυτό το φαινόμενο που και σήμερα ακόμη αντιμετωπίζει οποιοδήποτε μικρό σκάφος που επιχειρεί διάπλου στενού διαύλου με κυματισμό. Ως γνωστό ένα μικρό σκάφος υπόκειται περισσότερο σε καταπονήσεις, έτσι κατά τον προνευστασμό (σκαμπανέβασμα) κάθε φορά που ανυψώνεται η πλώρη παύει και να υφίσταται (κατά πλώρα) οπτικό πεδίο θάλασσας. Στην επόμενη φάση λόγω του υφιστάμενου από πρύμνη κυματισμού η πλώρη στρέφει είτε δεξιά, είτε αριστερά με πλήρες οπτικό πεδίο της έναντι κάθε φορά παρακείμενης ακτής.
Αυτό έχει ως συνέπεια να εναλλάσσεται το οπτικό πεδίο της πλώρης με ξηρά - δίαυλο - ξηρά. Αυτό το μέχρι τότε "άγνωστο" φαινόμενο σε πρώτη εικόνα αντίληψης παρουσιάζεται ως να μετακινούνται οι βραχώδεις ακτές της εισόδου του διαύλου, πότε να κλείνουν και πότε ν΄ ανοίγουν αυτόν, και με ταχύτητα επανάληψης μετά από κάθε δεύτερο σκαμπανέβασμα. Οι Αργοναύτες προκειμένου τελικά ν΄ αντιληφθούν αν αυτό είναι πραγματικό και όχι οφθαλμαπάτη, (μη δυνάμενοι ν΄ αντιληφθούν ότι το σκάφος τους ήταν αυτό που έστρεφε κάθε φορά), άφησαν να πετάξει ένα περιστέρι το οποίο ναι μεν πέρασε τον στενό δίαυλο (που ασφαλώς υπήρχε) πλην όμως έχασε κάποια φτερά του. Το γεγονός αυτό αποκάλυψε ταυτόχρονα και την υφιστάμενη μεγάλη ένταση του ανέμου που παρατηρείται και σήμερα στους στενούς διαύλους και που οι ναυτικοί λένε ότι ο «άνεμος στα μπουγάζια σουρώνει» και θέλει προσοχή από παρατιμονιές. Έτσι οι Αργοναύτες επεχείρησαν και πέρασαν κωπηλατώντας "πάση δυνάμει". Και αφενός μεν εκείνοι απέκτησαν τη γνώση του ασφαλούς διάπλου, που απαιτεί σχετική ταχύτητα, οι δε συμπληγάδες έχασαν την μέχρι τότε δοξασία που τις περιέβαλε και ακινητοποιήθηκαν. Συνεπώς αυτός ο μύθος της ελληνικής μυθολογίας αποκαλύπτεται ως μια πρώιμη ναυτιλιακή παρατήρηση - οδηγία.


- Copyright © Touareg Blue -