Δημοσιεύτηκε από: Αλκμήνη Ψιλοπούλου Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2016



Γιατί τέσσερα κανάλια και όχι δεκατέσσερα; Έχουμε ελευθερία της έκφρασης ή όχι; Πάνε να φιμώσουν την ελευθεροτυπία;
Θρήνος και οδυρμός . Η μικρή οθόνη μοιρολογεί για τον Παντελή Παντελίδη, Θεός σχωρέστον τον άνθρωπο, άδικα πήγε νέο παιδί, αλλά φαίνεται του γύρισε ανάποδα το μυαλό από την επιτυχία και δεν πρόσεξε στη στροφή το χάρο που τον περίμενε.
Ορυμαγδός. Δέκα λεπτά στις ειδήσεις ο Παντελής Παντελίδης, τέσσερα λεπτά το προσφυγικό που κοντεύει να μας οδηγήσει σε μεγάλες καταστροφές, ακόμα και σε πόλεμο.


Πόλεμος. Οι καναλάρχες εναντίον της κυβέρνησης, οι αγρότες με τα τανκς να κλείνουν τους δρόμους, να έχουν κομματιάσει την άμοιρη την Ελλαδίτσα, τα πούλμαν με τους πρόσφυγες να περιμένουν, όλοι εγκλωβισμένοι, εκείνοι σε κάποια σύνορα, σε κάποια νησιά, εμείς με τα δικά μας, το ασφαλιστικό, το φορολογικό, τους δανειστές, τους θεσμούς, την αξιολόγηση, αναρωτιόμαστε τι γυρεύει το ΝΑΤΟ στα παράλια της Τουρκίας και τι ήρθε να κάνει εκεί αφού είναι τρύπια τα σύνορα με την Τουρκία, γεμάτα νερολακούβες, τα φασιστο-κράτη οι γείτονές μας, τα αρπακτικά, Σκόπια, Σλοβενία, Σλοβακία, κράτη που δημιουργήθηκαν προχθές μετά από πολέμους και κατακερματισμούς άλλων κρατών, δηλαδή της Σερβίας, Ουγγαρία, Αυστρία, δηλαδή η πάλαι ποτέ Αυστροουγγαρία, παραδοσιακά ούλτρα ακροδεξιά και ξενοφοβική, μπροστά τους η Μέρκελ είναι ένας άγγελος, πίσω τους όμως οσμίζομαι πως είναι ο δόκτωρ Σόιμπλε, δόκτωρ Τζέκυλ και μίστερ Χάϋντ, είναι το δικό του λόμπυ αυτό που κλείνει τα σύνορα και βάζει τους φράκτες.

Και τι να κάνει τώρα αυτή η κυβέρνηση, τι να κάνει η δόλια η Ελλαδίτσα, εγκλωβισμένη ανάμεσα στα τρακτέρ και στα hot spot, ανάμεσα στην επανάσταση της γραβάτας και στο λαϊκό προσκύνημα στον Παντελή Παντελίδη, ανάμεσα στις Θερμοπύλες και στην Ειδομένη, πάντα ανάμεσα στα δυο στενά, ανάμεσα σε εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς, ψάξε τώρα εσύ να βρεις φίλους…
Σκούρα τα πράγματα. Μυρίζει μπαρούτι η ατμόσφαιρα. Οι συμπολίτες μου, όχι ότι ήταν ποτέ ιδιαίτερα σοφοί ή ξύπνιοι, τώρα πλέον παραλογίζονται-μέσα κι εγώ. Μια χώρα κι ένας λαός, σε πλήρη σύγχυση.

Και τι να δεις από τα κανάλια; Είτε είναι 4 είτε 14, ένα και το αυτό. Η ΕΡΤ σαν ξινισμένη και στυμμένη λεμονόκουπα, ο Χαρίτος, πολύ καλός συνάδελφος, αξιοπρεπέστατος, αλλά ρίξε κι ένα χαμόγελο πού και πού βρε αδερφέ, τα άλλα, ΜΕΓΚΑ, ΑΝΤ1, ΑΛΦΑ, ΣΤΑΡ, ΣΚΑΙ, οι μισές τους ειδήσεις κανένας Παντελής Παντελίδης, κανίβαλοι γίνανε, το φάγανε το παιδί μετά θάνατον, γιατί το πολύ το Κύριε ελέησον το βαριέται κι ο παπάς, οι άλλες μισές ειδήσεις copy paste από τα social media, ευτυχώς υπάρχει και το facebook για να γεμίζουμε τις τρύπες μας και τον αποβλακωμένο μας εγκέφαλο.

Ευτυχώς εγώ έχω ΟΤΕ TV. Έχω και Euronews και βλέπω τι γίνεται στον κόσμο, ένα πραγματικό παράθυρο κι όχι μια ταπετσαρία, έχω και ΟΤΕ History για να βλέπω πώς ήμασταν κάποτε και πώς καταντήσαμε σήμερα, περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις.
Ευτυχώς ήρθαν οι απόκριες, θα βάλουμε τις μάσκες μας και θα πάμε να ρίξουμε κανέναν κλαυσίγελο, κανένα χορό στο καρναβάλι, μπας και αεριστεί ο πνιγμένος από τα σκουπίδια εγκέφαλός μας, και μας κατέβει καμιά φαεινή ιδέα, τι να κάνουμε.

Μέχρι τότε, ας διαβάσουμε τι γράφει ο καλός συνάδελφος Σεραφείμ Κοτρώτσος για τη μάχη των μήντια, στο άρθρο που ακολουθεί. (http://www.rizopoulospost.com/ 17-2-016)

 «Ουρσουλίνες και νίντζα»

«Ότι τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης, και κυρίως οι τηλεοπτικοί σταθμοί, «παίζουν σκληρά» (για να χρησιμοποιήσουμε τον ποδοσφαιρικό όρο) την κυβέρνηση Τσίπρα, είναι ακριβές.
Όπως ακριβές είναι και το γεγονός πως τα ίδια μέσα ενημέρωσης δεν επέδειξαν ανάλογη αντιπολιτευτική ευαισθησία έναντι προηγούμενων μνημονιακών κυβερνήσεων. Ανακάλυψαν, για παράδειγμα, τις «μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις» του λαού, εκεί ακριβώς που, παλαιότερα, έβρισκαν «υποκινητές» κατά των «αναγκαίων μνημονίων».
Είναι ακόμα βέβαιο πως αυτό το «σκληρό παιχνίδι» που επιλέγουν κάποιοι τηλεοπτικοί σταθμοί σχετίζεται με την επιχείρηση της κυβέρνησης να ανατρέψει τους υφιστάμενους παράτυπους και ενίοτε παράνομους συσχετισμούς στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο, με πολιορκητικό κριό τον αναμενόμενο διαγωνισμό για τις νέες τηλεοπτικές άδειες.
Για να μην το κουράζουμε, όμως, το ότι τα συγκεκριμένα ΜΜΕ μεταβλήθηκαν, αίφνης, από συστημικές Ουρσουλίνες σε «νίντζα» κατά της κυβέρνησης Σύριζα-Αν.Ελ, δεν αναιρεί τη βασική αρχή της Δημοκρατίας που θέλει τα μέσα ενημέρωσης να ελέγχουν την εκάστοτε εξουσία.
Εάν ήταν υποτονικά με τον Γιώργο Παπανδρέου, τον Λουκά Παπαδήμο και τον Αντώνη Σαμαρά δεν σημαίνει ότι πρέπει με τον ίδιο τρόπο να μεταχειρίζονται τον Αλέξη Τσίπρα, στο όνομα κάποιου «εθιμικού δικαίου». Ακόμα και οι προφανείς επιχειρηματικές σκοπιμότητες που υπηρετούν κάποια ΜΜΕ δεν αναιρούν την ανάγκη ένα μέσο ενημέρωσης να στέκεται απέναντι στην κυβέρνηση.
Τα λάθη (του παρελθόντος) δεν διορθώνονται με νέα λάθη.
Στο πλαίσιο αυτό, ο αναπληρωτής υπουργός Χριστόφορος Βερναρδάκης –που βρέθηκε στο στόχαστρο της αντιπολίτευσης τις τελευταίες ημέρες- έκανε μια ορθή επισήμανση αλλά κατέληξε σε λανθασμένο συμπέρασμα.
Είπε πως «αποτελεί παθογένεια η αυτονόμηση συγκεκριμένων πολιτικοοικονομικών κύκλων μέσω των ΜΜΕ». Ορθόν. Επ΄ αυτού, μάλιστα, κακώς τοποθετήθηκε η Νέα Δημοκρατία θεωρώντας πως η αναφορά ισοδυναμεί με αμφισβήτηση της ελευθερίας του Τύπου.
Τα συγκοινωνούντα δοχεία μεταξύ επιχειρηματικών κύκλων επιρροής και πολιτικού συστήματος, μέσω του διαύλου που δημιουργεί η ιδιοκτησία ή ο συσχετισμός των πρώτων με τα μέσα ενημέρωσης, είναι φαινόμενο γνωστό και, όντως, αποτελεί παθογένεια.
Εκεί που χάνει το δίκιο του ο κ. Βερναρδάκης είναι όταν λέει πως «τα μέσα ενημέρωσης χρειάζονται ένα ρυθμιστικό πλαίσιο κάτω από το οποίο να λειτουργούν διότι, τώρα, λειτουργούν ανεξέλεγκτα δίχως να υπάρχει δημοσιογραφική δεοντολογία».
Το άρθρο 15 (παράγραφος 2) του Συντάγματος, για το οποίο μεγάλη συζήτηση έχει γίνει τελευταία, είναι σαφές: «Η ραδιοφωνία και η τηλεόραση υπάγονται στον άμεσο έλεγχο του Κράτους». Εξειδικεύεται, όμως, αυτό ως προς τον έλεγχο και την επιβολή κυρώσεων μέσω του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης.
Όμως, πριν το άρθρο 15 –που καθείς επικαλείται κατά τον βολικότερο γι αυτόν τρόπο- υπάρχει και το άρθρο 14.
«Καθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και διά του τύπου τους στοχα¬σμούς του τηρώντας τους νόμους του Κράτους. Ο τύπος είναι ελεύθερος, Η λογοκρισία και κάθε άλλο προληπτικό μέτρο απαγορεύονται».
Ως προς τη δημοσιογραφική δεοντολογία, λοιπόν, ο μόνος που μπορεί να ορίσει «ρυθμιστικό πλαίσιο» είναι ο ίδιος ο χώρος των μέσων ενημέρωσης, ήτοι οι δημοσιογράφοι. Το ότι δεν το πράττουν, ή δεν το πράττουν επαρκώς, ή ακόμα κι όταν το πράττουν το τηρούν επιλεκτικά, δεν μεταθέτει την ευθύνη και δεν δίνει το δικαίωμα σε καμία κυβέρνηση να το πράξει. Έχουμε δει τι έχει συμβεί παλαιότερα με τους «τυποκτόνους» νόμους ή με τα νομοθετικά πλαίσια που γιγάντωσαν τη διαπλοκή.
Εν κατακλείδι, η κυβέρνηση έχει «δίκιο βουνό», όταν διακρίνει σκοπιμότητες πίσω από τον τρόπο με τον οποίο της επιτίθενται κάποιοι τηλεοπτικοί σταθμοί ή συγκεκριμένες «παραφυάδες του διαδικτύου», όμως αυτό δεν της δίνει κανένα δικαίωμα να επιβάλλει «ρυθμιστικό πλαίσιο» δεοντολογίας. Ας μείνει, μόνο, στην ανάγκη δημιουργίας πλαισίου νόμιμης (επιχειρηματικής) λειτουργίας των ΜΜΕ, κάτι που αναμφίβολα αποτελεί δική της δουλειά.
Άλλωστε, όλα αυτά συνδέονται. Όταν ένας ιδιοκτήτης μέσου ενημέρωσης δεν θα μπορεί να λαμβάνει «θαλασσοδάνεια» ή «κρατικές δουλειές», εκ των πραγμάτων, τότε, θα κόβεται ο ομφάλιος λώρος που τις προηγούμενες δεκαετίες υπήρξε η αιτία της διαπλοκής.



- Copyright © Touareg Blue -