Δημοσιεύτηκε από: Αλκμήνη Ψιλοπούλου Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2016


Η μάχη των μαχών δεν είναι το ασφαλιστικό, αλλά η ανεργία και οι εργασιακές σχέσεις, οι οποίες λειτουργούν μέσα σε ένα «πυρηνικό περιβάλλον». Το είπε ο γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εργασίας Ανδρέας Νεφελούδης ο οποίος βρέθηκε στη  Σύρο σε συζήτηση για το ασφαλιστικό, που οργάνωσε η τοπική οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ στο Πνευματικό Κέντρο της Ερμούπολης.

Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Κοινή Γνώμη», ο Ανδρέας Νεφελούδης είπε ότι «στήνουμε το νέο ασφαλιστικό σε ένα περιβάλλον το οποίο καθορίζεται από 1.200.000 ανέργους (σ.σ. ο αριθμός είναι αυτός των καταγεγραμμένων ανέργων), από ένα 20% τουλάχιστον αδήλωτης εργασίας, που σημαίνει με το 45% του πληθυσμού εκτός ασφαλιστικού συστήματος…». Σύμφωνα με τα στοιχεία, ένας εργαζόμενος σήμερα «ταΐζει» δύο άτομα, συνταξιούχους ή ανέργους,  ενώ «το 60% των ελληνικών νοικοκυριών στηρίζονται στη σύνταξη».
(Παράδειγμα, ο αδελφός μου, ο οποίος πήρε μια αξιοπρεπή σύνταξη, αλλά φοβάται ότι θα του τη μειώσουν γιατί με αυτήν συντηρεί το γιό του που είναι άνεργος).

Ο Ανδρέας Νεφελούδης, αναφέρθηκε και στο κούρεμα των αποθεματικών των ταμείων που στέρησε από τα ταμεία 13δις, γεγονός που σημαίνει ότι σήμερα η κυβέρνηση είναι αναγκασμένη να περικόψει 1,8εκ.από την ασφαλιστική δαπάνη».
Οι αριθμοί σοκάρουν. Η πραγματικότητα σοκάρει. Και η πραγματικότητα λέει ότι είμαστε μια χώρα όπου συνεχώς μειώνεται ο ενεργός της πληθυσμός.
Πώς μπορείς λοιπόν να δικαιολογήσεις τις διαμαρτυρίες των συνδικαλιστών των επιστημονικών φορέων, την ώρα που στρατιές ανέργων δεν έχουν ούτε ασφαλιστική κάλυψη, ούτε σύνταξη, ούτε τίποτα; Πώς να δικαιολογήσεις κάποιους εκπροσώπους των δικηγόρων, οι οποίοι στην εν λόγω εκδήλωση της Σύρου, προσπάθησαν να μονοπωλήσουν τη συζήτηση με τις κραυγές τους, λες και το πρόβλημα των δικηγόρων είναι το εθνικό πρόβλημα της χώρας;
Και μιας και μιλάμε για σύνταξη, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε το γεγονός ότι περιμένουμε από ένα ως και τέσσερα χρόνια για να πάρουμε τις μίζερες συντάξεις μας. Ιδιαίτερα όσοι από μας είχαν την ατυχία να έχουν διαδοχική ασφάλιση.

Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου, να γράψω μια μέρα ένα δοκίμιο με τίτλο «η ιστορία μιας σύνταξης». Γιατί είμαι κι εγώ ένας από αυτούς τους άτυχους που είχα διαδοχική ασφάλιση. Η σύνταξή μου έκανε τρία χρόνια για να έρθει. Και σ’ αυτά τα τρία χρόνια, έτρωγα από κάποια έτοιμα, κληρονομιά των γονιών μου. Ήμουν τυχερή, γιατί όσοι έχουν διαδοχική και δεν έχουν κληρονομιά ή κάποια άλλη καβάτζα, δεν μπορούν ποτέ (!), ναι, ποτέ, να πάρουν σύνταξη. Διότι με αέρα όπως είναι γνωστό, δεν μπορείς να ζήσεις.
Και για να την πάρω αυτή την κουτσουρεμένη σύνταξη, έβαλα δικηγόρο. Γέμισαν  τρεις φάκελοι ασφυκτικά με αλληλογραφία, το ένα ταμείο να στέλνει αίτηση στο άλλο, το ταμείο των δημοσιογράφων-από όπου πήρα την τελική σύνταξη- στο ΙΚΑ, το κεντρικό ΙΚΑ στο ΙΚΑ Μυκόνου, το ΙΚΑ Μυκόνου στο ΙΚΑ Χανίων, το ταμείο των δημοσιογράφων στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους-διότι είχα έσνημα και από το δημόσιο-, και να χάνονται τα έγγραφα σε κάποιες αποθήκες, σε διαδρόμους, και να μην παίρνουμε απαντήσεις, λες και τα κουβαλούσαν πέρα δώθε τίποτα σαλίγκαροι ή χελώνες, και δώστου ο δικηγόρος να στέλνει έγγραφο αίτημα στα διάφορα ταμεία, και δώστου να πηγαινοέρχονται τα αιτήματα, κι εσύ να περιμένεις, γιατί και οι καβάτζες και οι κληρονομιές τελειώνουν κάποια στιγμή, και να ανεβαίνει το στρες και το άγχος, και να λες τι το ήθελα να βγω στη σύνταξη στα 60 μου, καλύτερα να δούλευα μέχρι να πεθάνω, αλλά φοβήθηκα βλέπεις, με το που μπήκαμε στο μνημόνιο, μήπως με απολύσουν, στην τελευταία  στροφή του δρόμου της ζωής μου, και πεθάνω στους δρόμους του ρεπορτάζ… Και να σκέφτεσαι, καλύτερα να πέθαινα γριά με το μπαστουνάκι στους δρόμους του ρεπορτάζ, παρά αυτή η αγωνία, όπως στη «Δίκη» του Κάφκα…
Τέλος πάντων πήρα την ψωροσύνταξη, και τώρα περιμένω ακόμα το επικουρικό. Το οποίο «κυκλοφορεί» στους διαδρόμους των ασφαλιστικών ταμείων με τους ίδιους ρυθμούς χελώνας, τώρα κλείνουν τέσσερα χρόνια κι ακόμα τίποτα. Οπότε καλύτερα να το ξεγράψω εντελώς, μιας και μάλλον θα το φάει έτσι κι αλλιώς η τρόϊκα…
Όσοι λοιπόν έχετε μια ψευτοδουλίτσα, μια συνταξούλα ή καμιά κληρονομιά, μη μιλάτε καθόλου, είσαστε τυχεροί. Κι όσοι είσαστε επιστήμονες και θέλετε να κάνετε την επανάσταση της γραβάτας, ή αγρότες και κάνετε την επανάσταση των τρακτέρ, για να μη χάσετε τα κεκτημένα σας, ξανασκεφτείτε το. Δίπλα σας υπάρχουν άνθρωποι που τα έχουν χάσει όλα, που πεινάνε και δεν έχουν λεφτά ούτε για να πάνε στο περίπτερο να πάρουν τσιγάρα. Άνθρωποι πάνω στον ανθό της πιο παραγωγικής και δημιουργικής ηλικίας τους, που κάθονται στο σπίτι τους άπραγοι, σε απόγνωση. Σκεφθείτε τους, κάποτε, και δώστε κατιτίς κι εσείς, από τα κεκτημένα σας…
Α.Ψ.


- Copyright © Touareg Blue -